Vukuat Var, kitap incelemesi
“… öyle mi? Hiç bitmeyecek mi senin bu okuman?
+bitmeyecek.
-hiç mi?
+hiç.
-niyetin kâtip olmak mı yani?
+hayır.
-ya?
+insan olmak”
Orhan Kemal’in okuması en keyifli kitabıdır. Zamanının güzel hikayelerine ev sahipliği yapan Çukurova’dan çıkma bir romandır. Garip anası bir yana; ayyaş, başa bela ve karaktersiz aile fertleri arasında büyümüş bir fakir kızdır Güllü. Aşkına kavuşması engellenmiş oğlanla, hevesi kursağında kalan Güllü. Zengin, vizyonsuz, çapsız biriyle evlendirilmesi mevzu bahistir. O zamanların edebiyatını, film dünyasını çekip çeviren bu senaryolar; şimdilerde klişe gelebilir ama toplumun ve bireylerin şekillenmesi, statü ve cinsiyet ayrımcılıklarının aşılabilmesi açısından zamanının önemli eserlerinden olduğunu düşünüyorum.
Kadının, erkek egemen toplumdaki ve ailedeki yeri; kadın-erkek, zengin-fakir, dost/akraba ilişkileri, işçiler/emekçiler, patronlar/ağalar, yokluktan zirveye, acılardan mutluluğa doğru bir hayat kurma çabası... Böyle bir roman işte Vukuat Var. Orhan Kemal, harikulade yazmış. Mest oldum.
#kitaplayseyorumum #hanımınçiftliği #vukuatvar #özgünamal #keşfetteyizzz
Ayfer Tunç Hep Yazsın Biz Hep Okuyalım1000Kitap
Ayfer Tunç sadece yazmıyor; insanın ruh haritasını yeniden çiziyor. O yazsın, biz nefesimizi tutup okuyalım. Son şaheseri Annemin Uyurgezer Geceleri, bittiğinde insanı kendi hayatıyla baş başa bırakan cinsten. Sarsıcı. Akıldan çıkmayacak kadar derin.
Şehnaz, annesi ve anneannesiyle yaşayan bir kadın. Hayatı zaten kırık dökük. Üniversitedeki hocasıyla tam otuz yıl süren yasak bir aşkın pençesinde. Aşk mı? Yoksa bir tür bağımlılık ve ruh kanseri mi? Şehnaz, bu manipülatif ilişkinin içinde kendini feda ederken statüsünü de yitiriyor. Aşıklıktan köleliğe evrilen acı bir ömür onunki.
Fakat asıl fırtına bir gece yarısı kopuyor.
Şehnaz, annesinin uyurgezer olduğunu fark ediyor. Ve o uykulu gecelerde, annesinin dudaklarından dökülenleri dehşet içinde dinliyor. Sırlar birer birer bocalıor üzerine. Geçmişe, ebeveynlerine, hatta üst kuşak atalarına dair doğru bildiği tüm yanlışlar paramparça oluyor. Hayat ardı ardına tokatlar indiriyor genç kadına. Bir elinde yeni gerçekler, diğer elinde öğrenmek istemediği belirsizlikler...
Bu sadece Şehnaz’ın ya da annesinin hikayesi değil. Bu, bir ailenin dört kuşak kadınının genetik geçişli acılarının öyküsü. Anneden kıza devredilen mutsuzluklar, kopuk anne-kız ilişkileri ve zehirli bağlar. Kendi hayatlarımızı mı yaşıyoruz, yoksa üzerimize biçilen kaftanların içine girmeye mi çalışıyoruz?
Unutmak, beynimizin hayatı sürdürebilmek için bulduğu en muhteşem çözümdü belki de. Ama ya uyanırsak? Ya uyurgezerlik, içimizdeki gizli acıların dışavurumuysa?
Hem duygusal, hem gizemli, hem de fazlasıyla sarsıcı. Şiddetle, ısrarla tavsiyemdir. Okuyun ve uyanışın karanlığıyla yüzleşin.
Kış Bahçesi, aile bağları, anne-kız ilişkileri, savaşın insan hayatında bıraktığı izler ve sevginin iyileştirici gücü üzerine etkileyici bir romandır. Hikâye, annelerinin geçmişindeki sırları öğrenmeye çalışan iki kız kardeşin yolculuğunu anlatır. Geçmiş ve günümüz arasında gidip gelen anlatım, okuyucuyu duygusal olarak derinden etkiler.
Kristin Hannah, karakterlerin duygularını başarılı bir şekilde yansıtarak okuyucunun onlarla bağ kurmasını sağlar. Özellikle savaş dönemine ait bölümler oldukça etkileyici ve hüzünlüdür. Kitap, aile içindeki kırgınlıkların ve yanlış anlaşılmaların sevgiyle nasıl aşılabileceğini bizlere göstermektedir.
Kış Bahçesi, sadece bir aile hikâyesi değil; bazen en çok sevdiğimiz insanların bile taşıdığı acıları göremediğimizi anlatan çok dokunaklı bir roman. Kitabı okurken anne karaktere zaman zaman kızdım, zaman zaman da ona derin bir üzüntü duydum. Hikâye ilerledikçe davranışlarının arkasındaki nedenleri öğrendikçe bakış açım tamamen değişti.
Özellikle savaş yıllarını anlatan bölümler beni en çok etkileyen kısımlar oldu. İnsanların hayatta kalmak için nelerden vazgeçmek zorunda kaldığını görmek hüzün vericiydi. Kitabın sonunda ise hem burukluk hem de umut hissi kaldı.
Bence Kış Bahçesi, okuduktan sonra uzun süre akılda kalan, insanı kendi ailesi ve sevdikleri üzerine düşündüren güçlü bir roman. Okumak isteyenler için tavsiye ederim...
Geri Verilen Kız
En güçlü yanı kesinlikle akıcılığıydı; sayfalar su gibi aktı.
Bir çocuğun yıllarca ailesi bildiği insanlardan koparılarak biyolojik ailesine “geri verilmesi” fikri oldukça sarsıcıydı. Kitap boyunca en çok aidiyet, annelik ve bir yere ait olamama duygusu üzerine düşündüm. Özellikle iki anne arasında sıkışıp kalan bir çocuğun yalnızlığı çok etkileyiciydi.
Kız kardeşi Adriana ile kurduğu bağ kitabın en sevdiğim kısmıydı. Ancak abisiyle ilgili işlenen ilişki bana gereksiz ve rahatsız edici geldi.
Finalde ise biraz yarım kalmışlık hissi yaşadım. Karakterin geleceğine ve dönüşümüne dair daha fazla şey okumak isterdim. Buna rağmen kitap, bitirdikten sonra bile insanın içinde kalan o yabancılık ve ait olamama hissini başarıyla aktarıyor.
3/5
Akıcı, düşündürücü ve yer yer can yakıcı.
Puan vermedi·210 syf.·
2026 12. kitabı
Roman Fugui adlı kahramanın etrafında gelişir tüm hikayeyi kendi ağzından anlatır yaşamının toprak zengini bir ailenin ferdi iken kumar sevdası yüzünden nasıl değiştiğini anlatır.Ailesiyle tüm yaşantısı tüm kahramanların hayatı detaylı şekilde işlenmiş ve kahramanların da hikaye ilerledikçe başlarına ne geldiğini öğreniyorsunuz ki bu bir okur olarak sevdiğim bir durum.
Benim kitapta en beğendiğim kısım:Çevirisinin çok iyi olması , akıcı üslubu diğer bir husus ise bazı ideolojiler hakkında bilgimin az olduğunu fark etmem Çin Devrimi, Kurtuluş halk ordusu,Mao halkın yaşadığı sıkıntılarla ilgili çok az bilgi sahibi olduğumu ve orda bir pencere açmam gerektiğini okudukça anladım.Keyif aldığım bir kitap oldu.
Gianrico Carofiglio'nun Sabahın Üçü adlı eseri, ilk bakışta tıbbi bir zorunluluk gibi görünen
uykusuzluk testini, baba ve oğul arasındaki mesafeleri eriten derin bir bağ kurma yolculuğuna dönüştürüyor. Epilepsi teşhisi konan lise çağındaki Antonio ve o güne kadar hayatında hep bir yabancı gibi duran babasının, Marsilya sokaklarında geçirdikleri o uykusuz 48 saat, sadece fiziksel bir uyanıklığı değil, duygusal bir uyanışı da beraberinde getiriyor. Carofiglio'nun o hayran kalınası, sade ama bir o kadar da derinlikli dili, karakterlerin iç dünyasına ve aralarındaki yıllanmış sessizliğe usulca sızmamızı sağlıyor; yürürken felsefeden matematiğe, caz müzikten hayata dair yapılan sohbetler okuyucuyu da kendi yaşam muhasebesiyle baş başa bırakıyor. Yazar, gecenin en çıplak ve savunmasız saati olan sabahın üçünü, insanların kendi maskelerinden sıyrılıp birbirlerini gerçekten tanıdığı, kırgınlıkların şefkate dönüştüğü büyülü bir eşik olarak tasvir ediyor. Akıcı kurgusunun ardında barındırdığı minik bilgelik kırıntılarıyla kalbe dokunan, bitmesin diye sayfa sayfa yavaşlayarak okumak isteyeceğiniz bu sıcacık büyüme ve kabulleniş hikayesi, bittiğinde bile zihninizde uzun süre yankılanacak çok zarif bir edebi iz bırakıyor.
