Yüzünün güzelliği o kadar göz alıcıydı ki sadece çok az kişi bu güzelliğin altındaki derin acıyı görebilirdi. İnsan beyni böyleydi işte. Nerede bir güzellik görse, etrafındaki diğer şeyler anlamını yitirirdi.
Her zaman kapı eşiğinde bir şey hatırlanır ve konnuşulurdu. İnsan doğasında vardı. Ne zaman bir kapıdan geçilse ya akla bir şey gelir ya da akıldaki unutulurdu.
'' Şair ne der bilir misin Meyram?''
'' Onu en çok yarasından öpmek istedim,
Çünkü onun da kaybedeceği bir şey vardı.
Her şey aşktı ve öyle kalacaktı.''
'' Hayatın en önemli dinamikleri çatlaklardır. Çatlakları bilir misin sevgili Meyram? İnanılmaz ilginçlerdir. Hani bir söz vardır. Çatlaklar kutsaldır, çünkü ışığı içeri sızdırırlar diye.
Senin durumun biraz buna benziyor.''