Edebiyatımıza deneme ve eleştiri gibi Batılı türleri ilk sokan Namık Kemal,arkadaşı Recaizade Ekrem ve çevrelerinde oluşan/gelişen genç ekol,her fırsatta eski şiirin imaj sistemi ile alay etmekteydiler. Katı bir gerçekçilikle,geleneksel mecazları harfi harfine alıp sevgili tasvirlerini,kıyaslama ve imayı hiçe sayarak,her imajı kullanılan kelimenin anlamına indirgeyip karikatürize ederek dalga geçtiler. Kaşları yay,kirpikleri ok,bakışı hançer ya da kılıç,şahin ya da atmaca,saçları kement gibi ya da zülüflü bir yaratığın güzelliğine nasıl hayran olunur.Batılı romantizm ve realizm yandaşlarının,ferdî ilham hayranlarının bu klasik imaj sisteminden,bu neredeyse soyut şemadan rahatsız olmaları doğaldı.