Aslında karakterler arasında çok ilgi çekici bağlar var ve çocukluk ergenlik döneminin acımasızlığı ve kırılganlığını derinden hissettiriyor ama nedense ayılıp bayılmadım dil ve anlatımı yüzünden . Çoook güzel cümlelerle derinlere dokunabilecekken boolca hikayeye bir şey katmayacak betimleme ve detay eklenmiş. Atlaya zıplaya okumak istedim özellikle bazı yerleri çünkü kitap 360 sayfaysa belki bazı yerler çıkarılarak 250 sayfayla çok daha bile güzel işlenirdi anlatılmak istenen hisler. Çok kitapsız kalmadığım sürece devam kitaplarını okumaya yeltenir miyim bilmiyorum. Çevirisi de bir garip geldi açıkçası.
Hemen hızımı almışken ayın 2. kitabınıda hızlıca okudum. Sevgili yazarımız da benim hani şu ya çok seversin yazdıklarını ya hiç sevmezsin yazarlarımdan biri. Bugün kusursuzca kusurlu serisinin on
Bu kitapla ilgili "Çocuklar bir kere, yetişkinler iki kere okumalı" diye bir söz duymuştum. Benim yetişkinlikte okuma fırsatım oldu ve çok sevdim.
Kitap; Pal Sokağında oturan, birbirleriyle yaşıt ve çok da zengin olmayan bir grup çocuğun tek oyun alanları olan arsayı Kızıl Gömlekliler'e kaptırmamak için verdikleri mücadeleyi anlatıyor.
Pal Sokağı Çocukları, 10 12 tane çocuktan oluşan bir grup. Grubun lideri Boka. Ona bazen başkan bazen general diyorlar.Oyuna ve mekana göre unvanı değişiyor. Değişmeyen şeyler ise Boka'nın çok akıllı,ağırbaşlı,herkes tarafından sevilen ve güvenilen bir çocuk olmasıdır.
Grubun en küçük ve en çelimsiz çocuğu sarışın Nemeçek'tir. Kimsenin ciddiye almadığı ve tüm angarya işlerin yaptırıldığı gruptaki tek er.
Kitabın baş kahramanı da Nemeçek.
Nemeçek, hem gruba kendini ispatlamak için hem Boka'ya olan sevgi ve saygısı için hem de vatan dediği arsa için kendisinden beklenilmeyecek cesaret örnekleri gösterir tüm kitap boyunca.
Grubun diğer üyeleri; Çonakoş, Geber, Çele, Kolnay, Barabas ...
Diğer tarafta kendilerine ait bir oyun alanı olmadığı için arsayı gözüne kestiren Kızıl Gömlekliler denilen düşman grubu var. Bu grubun başkanı Feri Atç'tır ve Pastor kardeşler de onu sağ koludur.
Kitapta bunların yanında grup içi tartışmalar, ihanet, kavga vb bir insan topluluğunun olduğu her ortamda rastlanacak türden olaylar da mevcut.
240 sayfalık ve bir çırpıda okunabilir bir kitap olan Pal Sokağı Çocukları'nı bitirdikten sonra boğazınızda bir yumru ile kalakalıyorsunuz.Ayrıca uzun bir süre isteseniz de o küçük, çelimsiz, sarışın Nemeçek'i unutamıyorsunuz.
Haddini aşan şey, zıddına inkılap eder.
Othello Bir çırpıda okunabilecek gözünüzün önünden film şeridi gibi akıp gidecek bir şaheser. Çeviri olduğu hâlde yazarın kelimelerle bağı öyle net belli oluyor ki kendi dilinde nasıl bir belagatı
İlk inceleme 06.06. 2026·400 syf.·
7/10
2026 39. kitabı
Hayatınızda hiç tavşanın gözünden kitap okudunuz mu? Hayır, hayır masal kitaplarından bahsetmiyorum, bilim kurgu türünde bir kitap okudunuz mu? Bu soruya benim şahsi cevabım bu kitaptan önce hiç
Anna Sewell Siyah İnci‘yi hasta yatağında, annesine dikte ederek yazdı — ve bu bilgi kitabı okurken sürekli aklının bir köşesinde dolaşıyor. Çünkü roman da tam olarak öyle bir şeyden bahsediyor: acıyı içinde taşıyıp yine de devam etmekten. Siyah İnci bir at olarak konuşuyor, ama hiçbir zaman “bakın bir hayvan ne kadar akıllı” havasında değil bu. Aksine, Sewell’in kurgusu o kadar doğal akar ki birkaç sayfa sonra anlatıcının at olduğunu unutuyor, sadece yorgun ve sabırlı bir varlığın sesini duyuyorsunuz.
Kitabın asıl ustalığı şurada: Sewell zalim insanları karikatürize etmiyor. Bazıları bilgisiz, bazıları aceleci, bazıları sadece umursamaz. Kötülük burada çoğu zaman kasıtlı değil, ilgisizlikten doğuyor — ve bu, romanı bir hayvan masalından çok daha gerçekçi bir insan hikâyesine taşıyor. Siyah İnci’ye en çok zarar verenler, aslında kötü kalpli değil, sadece karşılarındakini hiç düşünmemiş olanlardır. Bu tespiti 1877’de kâğıda dökmek, bugün hâlâ geçerliliğini koruyan bir öngörüdür.
Sewell kitabını bitirdikten birkaç ay sonra öldü, eserin büyük başarısını göremedi. Ama Siyah İnci o tarihten bu yana elli milyondan fazla satarak dünyanın en çok okunan kitapları arasına girdi. Bunu okuyunca insan şunu düşünüyor: belki de en kalıcı şeyler, en sessiz niyetlerle yazılır. Sewell’in niyeti büyük bir edebi yapıt yaratmak değildi; sadece insanların atlara biraz daha iyi davranmasını istiyordu. Ve bu küçük, somut istek, bir şekilde asırlık bir edebiyat eserine dönüştü.
