Kendimize verdiğimiz ne kadar söz varsa, açmadan solan gül goncaları gibi kuruyup dökülüyor.
Kuruyor dökülüyoruz.
Eskiyor, çürüyor, kokuşuyoruz.
Günahlarımız alnımızda yazıyor.
Sonumuz gözlerimizden okunuyor.
Bitiyoruz.
Yollarımız düğümlendi.
Ve nefeslerimiz şaibeli..
.. “İç rahatlığı” ve “ kalp temizliği” önkabullerinden arınmanın ne kadar kaçınılmaz hale geldiğinden dem vuruyorum. Çuvaldızları kınlarından çıkarmanın gereğine işaret ediyorum.
...”Sen de bizim gibi bu topraklarda doğdun, büyüdün, okudun. Ne Ermenisin diye azarlandın, ne, Hristiyansın diye eziyet gördün. Yüzyıllarca birlikte çaldık, oynadık, yedik, içtik, ağladık, güldük. Çünkü yurt kardeşiydik. Sonra aramıza birtakım entrikacılar, dünyayı yalnız kendilerinin sanan güçler ve satılık, kiralık, hayalci adamlar girdi. Acı olaylar oldu. Bugüne geldik. Bu yurdun hepimizin üstünde hakkı var. Bu hak, bu yurdun insanlarına zerre kadar saygısı olmayanlara hizmet edilerek mi ödenir? Vicdanını yokla be cevap ver!”
Sayfa 108
