Kendimize verdiğimiz ne kadar söz varsa, açmadan solan gül goncaları gibi kuruyup dökülüyor.
Kuruyor dökülüyoruz.
Eskiyor, çürüyor, kokuşuyoruz.
Günahlarımız alnımızda yazıyor.
Sonumuz gözlerimizden okunuyor.
Bitiyoruz.
Yollarımız düğümlendi.
Ve nefeslerimiz şaibeli..
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
.. “İç rahatlığı” ve “ kalp temizliği” önkabullerinden arınmanın ne kadar kaçınılmaz hale geldiğinden dem vuruyorum. Çuvaldızları kınlarından çıkarmanın gereğine işaret ediyorum.
...”Sen de bizim gibi bu topraklarda doğdun, büyüdün, okudun. Ne Ermenisin diye azarlandın, ne, Hristiyansın diye eziyet gördün. Yüzyıllarca birlikte çaldık, oynadık, yedik, içtik, ağladık, güldük. Çünkü yurt kardeşiydik. Sonra aramıza birtakım entrikacılar, dünyayı yalnız kendilerinin sanan güçler ve satılık, kiralık, hayalci adamlar girdi. Acı olaylar oldu. Bugüne geldik. Bu yurdun hepimizin üstünde hakkı var. Bu hak, bu yurdun insanlarına zerre kadar saygısı olmayanlara hizmet edilerek mi ödenir? Vicdanını yokla be cevap ver!”
Sayfa 108
İnsan dünyadaki en garip yaratık. Kartallar gibi uçmak istiyor ama kanatları yok. Aslan gibi kuvvetli olmak istiyor ama pençeleri yok. Ne kadar kusurlu yaratmışsın bizi, Allah'ım. Bir de yetmezmiş gibi bizlere kendi acizliğimizi idrak etme gücü vermişsin.
Sayfa 428
