Bir kez kendini bırakmanın, direnmekten daha kötü olduğunu anladığın anda dürtülerin tüm çekiciliğini yitirmeye başlar. Bu şekilde kendine hakim olabilmek gerçek zevke, tüm o yoldan çıkarıcılar ise pişmanlığa dönüşür.
Öfke kadar insanı aptallaştıran ve sadece kendini güçlendirmenin peşinde koşan başka bir şey daha yoktur. Başarılı olduğunda ondan daha küstahı, başarısı engellendiğinde ondan daha delisi yoktur. Ama yenildiğinde bile bir an olsun yorulmak nedir bilmediğinden, kader rakiplerini ortadan kaldırdığında dişlerini kendine geçirir.