Rabia
@aktrb
Reklam
her şey bizim olsun istiyoruz
kendimizi istemiyoruz
bizden süregelsin her şey
yokolurken biz
yine de ama yine de
kendimize benziyoruz gitgide
barbar bitkiler gibi yerleşiyorsun alana... sen gelince bir buğu sarıyor çiçekleri... üzerimizden yeşil bir dalga gibi geçen sessizliği görmüyorsun... asıl barbar benim oysa yansıtamadığı dillerle kuşatılmış... kapıyı hızla çarptığında bir su çizgisi yok oluyor önce sonra beni kuşatan diller... duvarlarda beliren mor lekelere bakıyorum hiçbir şey söylemeden...
Bizim büyük çaresizliğimiz Nihal'e aşık olmamız değil, sesimizin dışarıdaki çocuk seslerinin arasında olmayışıydı. Asıl çaresizlik buydu.
Reklam