fatma bedirhanoglu
@alanur
83 okur puanı
Mart 2017 tarihinde katıldı
Hızlı ilerleyen bir akışı var ama karakterlerin psikolojileri anlaşılamıyor. Tolstoy bilerek mi yazmış tarzı mı öyle bilemiyorum.
Anna karakteri davranışlarındaki karasızlık son 200 sayfada daha anlaşılır. Daha önceki sayfalarda hareketlerinde bana göre bir tutarlılık yok. Anna`nın yaptığı ve karşısına aldığı sevgi de büyük bir şey göremedim. Amacı sevdiği için değildi sevgi arayışı içinde olmasıydı ama bunun farkında değildi. Eşi ona karşı iyi olmayabilir ama eşine yüklenmesi doğru gelmedi.
Dolly kitaptaki en üzüldüğüm karakterdi. Aldatıldı, çocuklarıyla tek başına ilgileniyor, paraları yoktu. Stivanın(eşi) parayı umursamaz şekilde harcaması sinir bozucuydu. Dolly`nin bunlara rağmen hiçbir şey yapamaması üzücüydü.
Levin kitabın en okunabilir kişilerindendi. Bence Kiti ile olan evliliği çok hızlıydı.
sonlara doğru olan içsel karmaşası çok iyiydi. Her zaman bir şey aradığını farkındaydı. O farkındalığı bulunca rahatlayacağını düşünüyordu. Bulunca her şeyin aynı olması, hayatında beklediği değişikliklerin olmaması ama içinde o duygunun yerinde olması güzeldi.
Biraz uzun gibiydi. Belki de karakter gelişimi için gereklidir.
Tekrar okumam ama 1030 ile 1040 arasını tekrar okuyabilirim
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Bu yeni duygu beni değiştirmedi, mutlu etmedi, hayal ettiğim gibi birden aydınlatmadı, tıpkı oğluma karşı hissettiğim duygu gibi. Hiçbir sürpriz olmadı. İnanç ya da değil, ne olduğunu bilmiyorum, ama bu duygu aynı şekilde fark ettirmeden içime girdi ve yerleşti.
Levin:
Benim teorim şöyle: Savaş bir yandan o kadar hayvancı, zalimce ve korkunç bir iştir ki, bırakın Hıristiyanı tek bir insan bile savaşı başlatma sorumluluğunu tek başına üzerine alamaz, bu sorumluluğu ancak buna zorlanan ve savaşa girmesi kaçınılmaz olan bir hükümet üstlenebilir. Öteyandan hem bilim, hem de sağduyu devlet işlerinde, özellikle de savaş işinde yurttaşların kendi kişisel iradelerinden vazgeçmeleri gerektiğini söyler.
Eğer iyiliğin bir nedeni varsa, o artık iyilik değildir; eğer iyiliğin bir sonucu, yani ödülü varsa yine iyilik değildir.
Demek ki iyilik, neden ve sonuç zincirinin dışındadır.