Bahar
@albedoxy
"Edebiyatı ciddiye alışımız insanın yüreğini burkuyor."
Şu anda okuduğu kitaplar
Artık geçmişe gömülmüş "romantik" kuşaktan
bir kız tanırdım. Bu kız birkaç yıl bir adama karşı sırrına erişilmez bir sevgi besledikten sonra (hemen şunu söyleyeyim ki, isteseydi o
adamla patırtısız gürültüsüz evlenebilirdi), durup dururken, sevgilisiyle arasında aşılmaz bazı engellerin bulunduğunu düşündü; kafasında bunu kura kura, fırtınalı bir gecede kendini yara benzeyen, yüksek bir kıyıdan, oldukça derin, suları da hızlı akan bir nehre
attı; böylece sırf Shakespeare'in Ophelia'sına benzeme kaprisinin kurbanı olarak boğuldu gitti.
Kafka'nın yaşam yükü karşısında çok genç yaşlarda çektiği acıların ve yaşanmışlıkların envanteri ciğerlerinden gelen kanla kendini dışa vurmuştur. Akciğerlerinden kan kusması, Kafka'nın bir birey olarak dekadan çağının bu ağır yükü altında ezildiğini ve bu yükün kendi sıkletine bindirilmiş, taşınması zor bir yük olduğunu gösterir. Kafka, sadece mevsimlerin değil, büyük toplumsal çember olarak çağın, ırkın, ulusun, ailenin, babanın, kendi içindeki despot Kafka'nın baskısı altındadır. Ona et yedirmeyen, onu vejetaryen kılmaya çalışan, onu uyutmayan ve gece yarılarına kadar ayık tutan, ona herkesten ve toplumsal katman olarak kendi dışındaki çemberlerden hepsinden daha fazla zulmeden bir kişi vardır Kafka'nın içinde. Kendi kanıyla bir türlü boğamadığı; yabancı el sendromuna yakalanan insanlarda o uzuvlar nasıl sahibind itaat etmiyorsa, kendine itaat etmeyen 'yabancı bir ruh sendromu' da denebilir Kafka'nın durumuna. Kendi ruhunun kendine yabancılık hali.
Ceza sömürgeleri, açlık sanatçıları, bürokratik labirentler, otorite, totaliter kişilik, kısacası daha sonra "Kafkaesk" olarak kavramlaştırılan tüm bu modern çağ bunalım kavramları, ancak Kafka'dan yarım asır sonra sosyologlar, psikanalistler, filozoflar tarafından acı çeken insanın bilinçaltını vermiş ve özgün tanımlamalar olarak tarihe geçmişlerdir.
