“Bir konu üzerinde konuşursanız izleyeceğiniz yolu daha rahat görürsünüz. Bazen ne olduğunun bilincine bile varamadan zihniniz sizin için gereken hazırlıkları yapar. Konuşmak öyle ya da böyle birçok şeyi çözüme kavuşturur.”
Annemle neden birbirimizi kurtaramadığımızı merak ediyorum: kurtarılmaya mutlaka ihtiyaç duyan ve birbirlerine sevgileri sonsuz iki insan. Çünkü ben annemi gerçekten seviyorum.
Annesi, kaybı yüzünden dalgın görünüyordu, sanki hastalığı ona unuttuğu bir şeyi hatırlatmaya gelmişti. Gözlerine şu ifadeyi yerleştirmişti hastalık: Ha, unutmuşum. Nasıl unutabildim bunu ben? Öyle kibar biriydi ki.