Bahar
@albedoxy
"Edebiyatı ciddiye alışımız insanın yüreğini burkuyor."
Şu anda okuduğu kitaplar
Kitabı neredeyse yarıladım. Eğer kapağında Tess Gerritsen'ın övgüsü olmasaydı 50'nci sayfadan sonra asla devam etmezdim. Çok bir şey kalmadığı için bitireceğim. Amatörce yazılmış çok kötü bir kitap. Uzun zamandır böyle kabiliyetsiz bir yazara denk gelmemiştim. Çeviriyle alakalı olduğunu pek zannetmiyorum ama diğer türlü de Gerritsen bu kitabı nasıl beğendi, hiç anlamadım. Bitince fikrim değişirse incelemeyi güncellerim.
-spoiler içeren güncelleme-
Her şeyiyle o kadar kötü bir kitap ki kötülemeye neresinden başlasam bilemiyorum. Bir elin parmağını geçmeyecek sayıda karakterlerle (şüpheli sayısı 3 bile değil diyeyim) bir bebek kaçırma vakası. Buna polisiye demeye dilim varmıyor. Hangi polisiye kitapta ilahi anlatıcı kitabın ilk yarısında suçlunun kendisinin monologlarında bile suçlu olduğunu sezdirmezken kitabın ortasında, evet kitabın ortasında, suçluyu pat diye açıklar? İyi bir kitap olsaydı suçluyu ne zaman öğrendiğimizin önemi olmazdı. Tünel romanını hatırladım, orada katili daha ilk sayfadan öğreniyoruz ama kitabı sonuna kadar merakla okumuştum.
Anlatımın ve diyalogların berbat olması yetmezmiş gibi kurgusu da komik derecede basit. İnandırıcılıktan uzak. Dandik.
Bir baba düşünün, şirketini batmaktan kurtarmak için paraya ihtiyacı var ve bunun için aklına gelen plan şu: çok iyi tanımadığı bir adamla iş birliği yapıp kendi çocuğunu kaçırtıp kayınbabasından fidye istesin. Bu baba eğer bir sosyopat olsaydı ve çocuğu da dahil kimseyi umursamasaydı ben bu hikâyeyi yine yutardım belki. Ama hem kendi elleriyle bir yabancıya teslim ettiği çocuğu için endileşeleniyor, hem gözünün önünde başka bir kadınla oynaşmasına rağmen karısını da çok önemsiyor.
Gelelim annemize. Suçlu o olmadığı halde ona kirli bir geçmiş inşa etmekle uğraşmış yazar. Bu kısımlar neye hizmet ediyor,
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Gerçekten çok beğendim. Karakterimiz Elizabeth Zott ve onun hikâyesini okurken arka planda da 1950'lerin Amerika'sını izliyoruz. Kadın olmak her zaman zor ama biliyoruz ki o dönemler şimdikinden de zordu.
Bugün feminist bilinç var ve kazanımlar inkâr edilemez ama diğer taraftan kadınlar hâlâ eşit muamele görmüyor. En basitinden çalışan bir kadının gebe kalması işyerinde büyük problem oluyor. Evlilik dışı bir ilişki yaşaması, bir kadını ilişkinin diğer tarafını, erkek bireyini etkilediğinden daha çok etkiliyor, kadın her zaman daha çok yargılanıyor.
Derdi kadın hakları ve feminizm olan bir kitap okumak bir kadın olarak beni rahatsız edemez ama başlarda yazarın üslubu bana didaktik geldi. Haklı bir öfke, isyan ve 2024'ten bakınca kör göze parmak diyeceğim şekildeki temel hakların ve gerçeklerin ikrarı. Ama belki de bunlar benim gibi kadınlar, bu çağda yaşayan ve okuyan insanlar için açık gerçeklerdir, diye düşündüm sonra. Belki doğru olan budur; ısrarla ve her fırsatta bunları dillendirmek, duymayan tek bir kulak bırakmamak.
Elizabeth'in yaşadıklarını okumak tek bir kişinin bile düşünce tarzını değiştirecekse, okuyan kişi bir erkekse ve bu kitapla beraber eşine, annesine, kızına karşı bakış açısı ve tavrı iyi yönde değişecekse yazar yapmak istediğini yapmıştır ve başarmıştır o zaman.
Kitapla ilgili katılmadığım çok fazla yorum da gördüm. İnsanı yoran bir kitap değil, doğru, ama plajda kafa dağıtmak için okumak isteyeceğim bir roman da değil. Edebi anlamda harikalar yaratmasa da derinliği olduğunu düşünüyorum. Yukarıda bahsettiğim her şeyi bir kenara bıraktığımızda bile (ki bu romanı, değindiği onca şeye rağmen meselesi sadece "kadın" olan bir kurguymuş gibi mi yansıttım ve onu basit, sıkıcı bir şeye mi indirgedim diye tedirginim şimdi) kitabın sevilen insanın kaybı ve
Uzun adımlarla panosuna gitti, kalemini eline aldı. KİMYA DEGİŞİMDİR, diye yazdı.
"Kendinizden şüphe etmeye başladığınız zaman," dedi yeniden seyirciye dönerek, "korktuğunuz zaman şunu hatırlayın. Değişimin temeli cesarettir ve bizim kimyasal tasarımımızda değişmek var. Bu yüzden yarın uyandığınızda kendinize söz verin. Kendinizi tutmak yok. Neyi başarıp başaramayacağınız konusunda başkalarının fikirlerine tabi olmak yok. Ve artık hiç kimsenin sizi cinsiyet, ırk, ekonomik durum ve din gibi işe yaramaz kategorilere sıkıştırmasına izin vermek yok. Yeteneklerinizin kış uykusuna yatmasına izin vermeyin, hanımlar. Kendi geleceğinizi tasarlayın. Bugün eve gittiğinizde ben neyi değiştireceğim diye sorun kendinize. Sonra da işe koyulun."
"Kimya değişimdir ve senin inanç sisteminin merkezinde
değişim var. Bu iyi bir şey çünkü bu konuda daha fazlasına ihtiyaç var; statükoyu kabullenmeyen, kabullenilemez olanı benimsemekten korkmayan insanlara. Ama bazen kabullenilemez olan -abinin intiharı, Calvin'in ölümü- kalıcı da oluyor, Elizabeth.
Olan oluyor. Oluyor işte."