Böyle kafam sanki bedenime ağır geliyor, o kadar yorgun ki düşüncelerim, bedenim, yaralarım. Niye sürekli eksiliyor gibi hissediyorum? Sanki hiç tamamlanamayacak gibiyim. Sanki hiç umut yok da ben debelenip duruyor gibiyim. Çırpınıyorum çırpınıyorum görmüyorlar görünmez olmuşum hiçbir anlamı yok! Nefessiz kalmışım kapatmışlar sanki beni o küçücük odaya da çıkamayacakmışım gibi.
Bazen, sessiz sedasız kendi savaşımı vermek için çabalıyormuşum gibi geliyor. Sanki ben dursam, kimse niye durdun demeyecek gibi geliyor, yani sanki .. yapayalnız hissediyorum. Yine. Yapayalnız. Hiç kimsesiz. Tutunacak bir şeyler arıyor gibi hissediyorum bir de… bir bebeğin bakışına gülüşüne, bir kedinin sırnaşışına, bir insanın teşekkürüne, her gün doğan güneşin güzelliğine ve ardından gökyüzünün pes etmeden mavisini gösterişine, güneş ışınlarını yüzüme değişine, rüzgara, bir kuş uçuşuna… tutunmak istiyorum evet