Biz hep çocuk kalmalıydık aslında.
Üç taş, üç cam olmalıydı hayat.
En büyük kavgamız gazoz kapağından çıkmalıydı
Ve en büyük acımız,
Öğretmenimizin başka şehre tayini olmalıydı.
Biz hep çocuk kalmalıydık aslında.
Büyümeye özenmeliydik büyümeden.
İnsan dediğin,
Yürüdükçe yorulan, yoruldukça ağlayan bir taş değil mi?
Çözmesi zor değil,
Sen ansın, yaşanan zaman...
Ekmek buğusu kadar sıcak,
Anne kucağı kadar güvenli kalmalıydı dünya.
Dizimizdeki yara izi,
Kalbimizdeki sızıdan daha çok acıtmalıydı.
Karanlıktan korkmalıydık sadece,
İnsanlardan değil...
Biz hep çocuk kalmalıydık aslında.
Küsünce "serçe parmağımızı" uzatmalı,
İki dakikada barışmalıydık.
Büyüdükçe mi kirlendi dünya,
Yoksa biz büyüdükçe mi fark ettik kirlendiğini?
Biz hep çocuk kalmalıydık aslında...