Adlarını iştikak ettirdikleri Kur'ân, onların gözünde, incelenmek için değil, uygu-lama ve imân gücü için vardı. Ayetleri ibadet için, mescitte olsun, evde, odada olsun ezbere okunuyordu. Kurra, yani onu ezbere okuyanlara, duâcı [duâhân] da denilebilirdi. Kur'an bunların ağızlarından düşmezdi; büyük kısımlarını ezber bili-yorlar ve herkesin önünde veya yalnızken, yüksek veya hafif sesle, gündüz ve gece büyük bir heyecanla, inançla okuyorlar-dı. Namaz esnasında, secdede yüzlerini şiddetle yere vurmak hususundaki şevkleri sebebiyle bunlara yüzleri secde işaretliler (Kur'ân, Fetih suresi, âyet 29) denilir.