dün gece saatlerce yürüdüm. yeni bir sokakta kaybolmak istiyor gibiydim. mutluluk içinde tamamen kaybolmak. ama kaybolamadığımız, kaybolmayı beceremediğimiz anlar vardır. her ne kadar yanlış yönlere sapsak da. bütün kerterizleri kaybetsek de. geç olsa da ve yola devam ederken söken şafağın ağırlığını hissetsek de. ne kadar uğraşsak da kaybolmayı beceremediğimiz, kaybolamadığımız anlar vardır ve belki de kaybolabildiğimiz zamana özlem duyarız. bütün sokakların yeni olduğu zamana.
Bunca felaket, bunca zulüm, bunca haksızlıkla dolu bir dünyada köpekler gibi mutsuz olmanın kolaylığını bildiğim için mutsuzluklarıyla övünenlere fena halde bozulurum. Mutsuz olmak bir marifet değildir. Çektiğin acıları gözler önüne sermemek, büyük kişisel mutlulukların peşinden koşmak ayıbından vazgeçip, küçük mutluluklara sığınmak, onlarla yetinmektir asıl marifet.