İtalya’nın en meşhur tragedya yazarlarından Alfieri o kadar tembeldi ki hayal gücünde kolayca meydana gelen yüksek fikirleri yazmakta pek çok zorluk çeker ve bu müthiş tembelliğini yok edebilmek için oldukça garip görünecek bir vasıtaya başvururdu; yazı masasına kendisini iple bağlardı.
Günlüğün bir kısmı İtalya'nın Berlin Büyükelçisi Dino Alfieri'ye, sekreteri ve daha sonra Macaristan Büyükelçisi olan Filippo Anfuso'ya; arkadaşı, dışişleri müsteşarı ve Mussolini'nin son kabinesinde bayındırlık bakanı olan Zenone Benini'ye; Döviz Bakanlığı'nda müsteşar olan Felice Guarneri'ye ve uzun yıllardır kendisinin dostu olan Nelson Page ve Orio Vergagni'ye gösterilmiş yada onlar tarafından okunmuştu.
Anlatımı hiç sıkıcı değildi, merak unsurunu her zaman korudu ve ters köşe yapacak bir sonla bitti. Karakterlerle bağ kurdurdu, pek sevmediğim Greta Alfieri karakterinin bile onun bakış açısından bir şeyler sunarak sıcak bakmamı sağladı. Özellikle de sonuna doğru heyecanım arttı çünkü yazarın her şeyi en iyi şekilde planlayıp sunduğunu fark ettim. Kesinlikle okunması gereken bir kitap.
Şah MatMario Mazzanti · Sonsuz Kitap · 20219bin okunma