Berna Zengin Durmuş
@alfonsina
Reklam
2005 yılının mart ayında yayınlanan Türkçe yazdığım Ruhun Gökkuşağı'nda da belirttim; ben, önemli alimler, dahiler çıkaran mekanlardan gelmiyorum. Her konuda ama özellikle bilgi konusunda yoksul olan bir toplumun çocuğuyum. Kendi anadilimin okuma yazmasını bile, binbir güçlükle, Cezaevlerinde öğrendim. Kendimi hep bilgi konusunda fazlasıyla eksiği olan birisi gibi hissettim. Bu nedenle okumak, bana karşı son derece acımasız ve cimri davranan Tanrı'nın bana bahşettiği en önemlı lütuflardan biri.
Evet Ahmet Kaya öldü. Ama sanatıyla ölümsüzleşti O. Başka bir yerde Ahmet Kaya'nın anısı vesilesiyle söylemıştim; en büyük sanatçı, ölümünden sonra sanatı ve adı baki kalan sanatçıdır. Ahmet Kaya böyle bir sanatçıydı; o öldü, ama sanatı, müziği ve adı hep kalacak. Sen hep yaşa ölümsüz Ahmet Kaya ...
Şanssız bir kadere sahip yazar, angaje olmak zorunda; bireye, bireyin ruh haline, çaresizliğine, acı ve hüznüne ilişkin bir angajman. Evet, bu bir zorunluluk. Çünkü günümüzde fazla sıyla tanık oldugumuz yazar-teknokratlar gibi pazar için değil, vicdanının sesi için yazmak durumunda. Johnson gibi bir kadere sahip, Johnson'un çağdaşı ve Johnson'un yapıtlarını İsveççeye çevirdiği Fransız yazar Camus, Defterleri'nin (Carnets) bir yerinde şöyle diyor; "Vicdan rahatsızsa, itiraf kaçınılmaz olur. Kitap bir itiraftır, tanıklık etmem için gereklidir."
Reklam