a
@algol
38 okur puanı
Nisan 2019 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
“İnsanlar birbirine yaklaşmak için konuşurlar normalde. Her nedense sen daima bunun tam tersini yapıyorsun. Mesafeni koruyorsun. Hiç dikkat etmedin mi buna…”
…Paralar, kredi kartları, takım elbise, kravat, gömlek, timsah derizi ayakkabımar ansızın yok olup da yağmur altında çırılçıplak kalındığında şaşırmama yeteneği. Gık demeden yeniden ve tereddütsüz başlama yeteneği.
“…Yaşadığın her gün beyazların siyahları ezdiğini göreceksin. Şunu unutma: Kim ki siyahlara bunu yapar, kim olursa olsun -ne kadar zengin olursa olsun, ne iyi aileden gelirse gelsin- yine de pisliktir.” Atticus öylesine sakin konuşuyordu ki kullandığı son sözle irkildik. Baktığımda yüzünü kaygılı gördüm. “Bir siyahın bilgisizliğinden yararlanan aşağılık bir beyazdan daha mide bulandırıcı bir şey olamaz. Kendimizi kandırmamalıyız. Bir gün bunların faturasını ödeyeceğiz. Dilerim sizin zamanınızda olmaz.”
“Biri seni öldüreceğim diyorsa ciddi olmalı.”
“Söylediğinde ciddiydi. Jem, kendini bir an için onun yerine koy. Ondaki son saygınlık kırıntısını da ben yok ettim. Tepki göstermesi gerekiyordu. Yüzüme tükürüp tehditler savurması Mayella’yı bir fazla dayaktan kurtardı. Böyle olduğu için mutluyum. Hırsını birinden çıkarması gerekiyordu. Bir ev dolusu çocuktan çıkaracağına benden çıkarsın... Anlıyor musun?”
Jem başını salladı.
Atticus tam, “Bob Ewell’dan korkacak bir şeyimiz yok. O içindeki nefreti o sabah kustu” diyordu ki Alexandra Hala içeri girdi.
“Senin yerinde olsam bu denli emin olmam Atticus” dedi. “Öyleleri kin bağlayınca ellerinden geleni ardına koymazlar. Böylelerinin ne mal olduklarını bilirsin.”
“Tanrı aşkına, Ewell bana ne yapabilir ki?”
Soya çekime olan bu düşkünlüğünü hiç anlayamamışımdır. Bir yerlerden iyi insan aklını iyi kullanandır inancını edinmiştim. Oysaki Alexandra halama göre bir aile bir toprak parçası üzerinde ne kadar uzun oturursa o kadar iyi oluyordu.