İnsanlarla uyuşamadığını hissetmenin getirdiği komplekslerdi bunlar. Fakat Selim, kompleks sözüne kızardı. Kendisi belki aşağılıktı, fakat aşağılık kompleksi yoktu Selim'de. Gururla söylerdi bunu.
Benim dışımda kimseye de öfkesini belli etmezdi. Bütün kötülüğün bana, diye takılırdım. ‘Anlamıyorsunuz Esat Ağabey’ derdi. ‘Onları öfkeme layık bulmuyorum. Öfkem bana ait bir şey. Yakın hissetmediğim birine nasıl gösteririm onu. Onlara da size davrandiğım gibi davranmis olurum. Asıl o zaman kötülük etmiş olurum size.'