“Bir akşam kötüydüm. Yardım istesem iyi olurdu. Kimseyi aramadım. Bir gece korktum.
Korkuyorum yazacaktım birine. Yazdım ama
yollamadım. Bir gün doldum taştım.
Söyleyeceklerim birikti. Sonra kimseye anlatmadım. Bir gün bir sofra kurmak istedim.
Sonra kimseyi çağırmadım. Bir yola çıkacakken yol arkadaşım olacaktı. Kimseyle buluşmadm. Sonra aramak, yazmak, anlatmak, buluşmak, çağırmak azaldı
hayatımda, azaldıkça bitti, yavaş yavaş
alıştım. İnsan alışıyor. Ve alışılan yalnızlık sessizleşiyor. Kimse fark etmiyor. Kimse ses etmiyor. Sen de onu yaşıyorsun. Normalin
oluyor.”