Bəlkə illər öncə düşünsəm heç ağlıma belə gəlməzdiki,bu durumda olacam.İntiharın keşiyində olan biri tanıdığı tanışına təsəlli verirdi ki,yaşa hər şey düzələcəy.Amma özü isə bütün hər şeydən əlini üzmüşdü.Həyat bəzən bizi sınaqlara çəkir ki, illər keçir,amma bu sınaqlar bitmir.Özümü kəsr imtahanından kəsilmiş tələbə kimi hiss edirəm.Axı niyə belə oldu və 2 ildi olur yetmədi mi bu qədər əziyyət.Görəsən haçan oyananda başımın agrımasl əvəzinə yerimdən qalxıb pərdəmi açaraq səmaya baxıb gülümsəyəcəm.Hər dəfə bir qapı açılacaq və mən keçəcəm deyirəm ,amma həmişə qapının ağzında qalan oluram #tükendimartık
O tək idi.Keçmiş məhv olmuşdu,gələcəyi təsəvvür etmək mümkün deyildi.Görəsən bu dünyada onun tərəfində olan bircə adam vardımı?buna necə əmin ola bilərdi
Ölüm üzərimizə gələn qatardır...kitab da belə bir cümələ vardı."atamız bizi törədən deyil,bizə mənəvi həyat verəndir"necə də doğru bir cümlə.Kitab ümumiyyətlə maraqlı idi,orada Kafka,Dostoyevski ilə bağlı mənfi fikrləri qəbul etməsəm də,kitabı sevdim.İnsanın necə acılara dözdüyünün və necə dözməli olduğunun şahidi oldum.Müharibələrin fəsadları bir daha üzə çıxdı.Ayrı-seçkilik etmirəm,amma qadınlara,uşaqlara verilən o işgəncələr dözülməz idi.Adriananın əslində bunların kimin etdiyini öyrənməsi:(Bir qardaşın ölən qardaşının adın yaşatması,ağlar söyüd və daha nələr...Əminlə Adriananın tanışlığının ilk vaxtların oxumaq isə çox maraqlı idi...Övladın ölümünə sevinən analar gördüm,bunlar o ananın necə dəhşətlər yaşadığını göstərirdi...Relslər çox şeyi xatırlatdı...Kitabı isə oxuyanda çox vaxt yolum relslər tərəfindən olurdu))yenidən oxumaq istədiyim kitablar sıraslnda öz yerini tutacaq kitablardan oldu.