88 sayfalık ansiklopedi… Felsefe,Edebiyat… varda var. Kitabı gözünüz ile hızlı okursanız 2 saatte biter. Ruhunuz ile okursanız belkide kapak kapanır ve açılmaz.
İki kavuşamayan aşk; hepimize tanıdık bir çoğumuz bu duyguyu bizzat tecrübe etti. Defalarca kitaplarda bu hikayeleri okuduk. Böylesini okumadınız. Allaha böyle dua eden bir kadın duymadınız…
Kitabı okudukça duygularınız kabaracak,soluğunuz kesilecek,kemikleriniz kırılıyor gibi hissedeceksiniz. Ve Ruhunuz başkasına, bedeniniz başkasına ait olduysa belkide okumamalısınız !
Elif Gibi Sevmek 2: Aşk-ı Tevekkül, Hikmet Anıl Öztekin’in 2014’te (bazı baskılarda 2017) Yakamoz Yayınları / Hayy Kitap’tan çıkan eseridir. İlk kitabın (“Elif Gibi Sevmek”) devamı niteliğindedir ve tasavvufi aşk, ayrılık, sabır, tevekkül ve muhabbet temalarını derinleştirir. Yaklaşık 216 sayfalık kitap, şiir, düzyazı ve kısa hikâye/deneme parçalarından oluşur.
Kitap, “Elif” karakteri üzerinden Elif harfinin dik duruşu gibi dosdoğru, koşulsuz sevmeyi işler. Ana fikir: Sevmek, kavuşmak değil demlenmektir. Birbirine kavuşanlar değil, muhabbetle demlenenler hakiki aşka ulaşır. Ayrılık bir perdedir; muhabbetle sevenler bu perdeyi aralayıp ilahi hakikate (O’na) ulaşabilir.
Beşeri aşk ile ilahi aşk iç içe geçer.
Çay metaforu çok baskındır: Demlenmek, sabır, yavaşlama, ruha sindirme.
Özlem, rüyalar, dua, şükür ve tevekkül (Allah’a teslimiyet) vurgulanır.
Sevmek dua etmek gibidir; dilek tutmak değil. Uzaktan sevmek aşkı imana dönüştürebilir.
Şekilcilik eleştirilir; asıl olan suret değil sirettir (gönül).
Kitap, ayrılık dünyasında (yağmurun buluttan, gündüzün geceden ayrılması gibi) sevgiliye sımsıkı sarılmayı, rüyada bile sevmeyi ve her şeyi O’nun rızası için yapmayı anlatır. Sonuçta muhabbet sonsuzdur, sırlanır ve Hakk’a çıkar.
Üslup ve Yapı
Öztekin’in akıcı, şiirsel ve samimi dili öne çıkar. Kısa cümleler, tekrarlar ve çarpıcı benzetmelerle dolu. Bazı okuyuculara göre bu tekrarlar “kalıplaşmış” gelebilir ve edebi derinlik azdır; diğerlerine göre ise kalp diliyle yazıldığı için etkileyicidir. Tasavvufi unsurlar (dua, sabır, rıza, Hak muhabbeti) modern bir üslupla harmanlanır. Çay, yağmur, gül kokusu gibi imgeler sıkça kullanılır.
Kısaca: Kalp kitabı. Edebi şaheser aramıyorsanız ve duygusal/manevi beslenmeye ihtiyacınız varsa keyifle okursunuz. Bir oturuşta bitmesi
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Bülent Akyürek’in Yırtıcı Mirası
Bazı yazarlar vardır, edebiyatı bir sığınak değil, bir savaş alanı olarak görürler. 2026 yılının Şubat ayında aramızdan ayrılan Bülent Akyürek, Türk edebiyatının o dar ve steril koridorlarında elinde bir neşterle dolaşan, önüne çıkan her konfor alanını deşen bir "yeraltı" cerrahıydı. Onu anlamak için sadece kitaplarını okumak yetmez; modern dünyanın sizin için kurguladığı o kadife hapishaneden —faturanızdan, markalı ayakkabılarınızdan, "sen değerlisin" diyen o narsist fısıltıdan— bir anlığına başınızı çıkarmanız gerekir.
Bülent Akyürek'in romanları, Türk edebiyatında yer altı edebiyatının en özgün ve sarsıcı örneklerinden biri olarak öne çıkar. 1969 doğumlu yazar, 17 yaşından itibaren yazdı.Erken dönem eserleri daha nihilist, yıkıcı ve bireysel çöküş odaklıyken, sonraki yıllarda modernite eleştirisi İslami bir perspektifle derinleşmiştir. Ne yazık ki, 2026 Şubat'ında aramızdan ayrılan Akyürek, son romanı Satılık Adam'ı (2025) 24 yıla yayılan bir emekle tamamlamış ve bu eserle yazarlık serüvenine çarpıcı bir nokta koymuştur.
Bülent Akyürek’in edebiyatı, modern dünyanın pırıltılı vitrinlerine fırlatılmış ağır bir taş, alışılmış estetik değerlere yönelik yıkıcı bir saldırıdır. Onun romancılığı, sadece bir hikaye anlatma çabası değil; bireyin toplumla, teknolojinin insan ruhuyla ve konforun özgürlükle giriştiği amansız kavganın metne dökülmüş halidir. Akyürek, "her sözümü son sözüm gibi söylerim" diyerek her cümlesine bir idam mahkûmunun ciddiyetini ve mutlak ağırlığını yükler. Bu üslup, sokak diliyle harmanlanmış sert, ironik ve provokatif bir damardan beslenir. Geleneksel roman kalıplarını yıkan yazar, "yeni roman"ın öncü örneklerini verirken okuyucuyu bir konfor alanına davet etmek yerine, onu kütüphanesini yakmaya zorlayan bir hakikat arayışına iter. Estetiği, adeta
Aşk 5 VakittirDin İslam
“Okurken fark ettim ki, ben sevgiyi yanlış yerlerde aramışım. Oysa beni her gün çağıran bir Rab varmış.”Kaynak:
“Geçmez sandığım yaraların bile Allah’a yaklaştıkça hafiflediğini hissettim.”Kaynak:
“Onların sevgilileri çiçek alırken, bizim Sevdiğimiz tüm çiçekleri yaratmış… Bu cümle beni derinden sarstı.
Puan vermedi·265 syf.··
Beğendi
·2026 6. kitabı
·22 günde okudu
·Okunma: 24 Mayıs 2026 18:58
Yazar bu kitapta Veysel Karani’nin hayat hikâyesini anlatmaktadır. Kitap, anne sevgisinin, vefanın ve Peygamberimizi görmeden ona aşık olmanın ne demek olduğunu hissettiriyor.
Veysel Karani’nin annesine olan bağlılığı ve Allah’a duyduğu iman insanı derinden etkiliyor. Peygamberimizi hiç görmeden ona böylesine sevgi duyması, manevi aşkın ne kadar güçlü olabileceğini gösteriyor. Daha sonra Kûfe halkına öğrendiklerini öğretmesi de onun vefa ve sadakatini ortaya koyuyor.
Kitap bende anneye karşı vefa, özlem, fedakarlık ve manevi huzur hissi bıraktı. Hüzünlü ama aynı zamanda insanın içini ısıtan bir atmosferi vardı.
Kısacası bu eser; görmeden sevebilmeyi, sabrı, anneye bağlılığı ve manevi aşkı yoğun şekilde hissettiren etkileyici bir kitaptı.
14. CiltDin
Kütüb-i Sitte/Muhtasarı Tercüme ve Şerhi 14. Cilt
"Bir musibet başına gelirse: "Eğer şöyle yapsaydım bu başıma gelmezdi!” deme. “Allah takdir etmiştir. Onun dilediği olur!” de! Zira “eğer” kelimesi şeytanın işine kapı açar..."
(Müslim, Kader 34, [2664])
İşte şu hadis,
"Şöyle olaydı böyle yapaydım".
Ya ben çok kararsız bir insanım ya da başkaları kendini çok kararlı sanıyor. Bilemem. Oturduğum koltuğu dahi ha deyince kenara atamadığım için kınandım bugün de. Keşke dememek için bin defa düşünüyorum ve bu her şeyime yansıyor. Bana ne siz dünyaya bu şekilde "1 defa" geliyorsanız. Ben de şu şekil 1 defa gelmeyi yaşıyorum. Benim koltuğumun bir sorunu yok, sırf "yeni" olduğu için bir başkasıyla değiştirmek istemiyorum. CANSIZ OLMASI, "BİR ŞEY HİSSETMEYECEK" olması bana fark etmez. Bazı şeyler meşru olunca mekruhluğu kalkmıyor benim zihnimde. Sağlam olan değiştirilmemeli. Ben böyle biliyorum. Şöyle yapaydım böyle yapaydım dememek için gerekirse hayatı kendimize zindan edeceğiz ama keşke demeyeceğiz. Eğer demeyeceğiz. Dememeliyiz. Düşünseydin. Yansaydın, yakmasaydın. Bana ne? Son pişmanlıkları hiç sevmem şahsen, samimi de gelmez. Bir mesele için yeterince yanmayan sonuçlarına katlanır. Sanki biz hayatı kendimize zindan etmekten çok mutluyuz. Bazı insanların sığ düşüncelerinde ben boğuluyorum ya. Sabah sabah sinirlendim. Başka şeyler de yazarım da. Bu kadar sitem yeter.
"Bir kötülüğün karşılığı, ona denk bir cezadır. Fakat kim affeder ve barışı tercih ederse (aranı düzeltirse), onun müfâkatı (ödülü) Allah’a aittir. Şüphesiz ki O, zalimleri sevmez."
(Şûrâ Suresi, 40. Ayet)
ve de bu ayet bize yeter.
Yine derin derin dalıp etkisinden çıkılamayacak bir ayet. Herkese yaptığını yaşatsam nasıl olurdu diye düşünüyorum da. Kendimden soğuyorum. Bir keresinde bir cümle okumuştum ama