Soylicek söz bulamiyorum
Asla özet geçmicem.Cunku asla okumak için vakit harcamaya degmiyecek bir kitap maalesef.Yani resmen ahlaksızlığı kitaba almışlar .Lanet olsun ki başladığım hiçbir kitabı yarim birakamiyorum.Bu kitabı okuduktan sonra bu huyumdan nefret ettim...
“Batanlar, haksızlıkların, yalanların altında kalır. Kim bilir, belki bir gün bu yalanları, bu haksızlıkları açığa vuracak birileri gelir…”
İlk bakışta politik bir roman gibi görünüyor. Baskının, korkunun, gözetlemenin ve iktidarın insan üzerindeki etkilerini anlatıyor. Ama ben satırların altında daha saklı duran başka bir şeyi hissettim.
Bu kitap bana, insanın kendi içindeki karanlığı da anlattı. Toplumun, ailenin, çevrenin ve bazen kendi korkularımızın bize yüklediği rolleri… Kendimiz olurken bile ne kadar kolay yönlendirilebildiğimizi, yanıltılabildiğimizi düşündürdü.
Hepimiz eksik kalıyoruz bu hayatta. Yaşayamadığımız hayatlar, söyleyemediğimiz sözler, tamamlayamadığımız hikâyeler taşıyoruz içimizde. Yine de insan olmanın belki de en değerli yanı, bütün bu eksikliklere rağmen dürüst kalmaya çalışmak, hakikati aramaktan vazgeçmemek.
Kitabın sonlarına doğru bende kalan duygu şu oldu: Dünyada herkesin bir eksiği var. Ama asıl mesele eksiksiz olmak değil; karanlığın içinde kendi ışığını koruyabilmek.
Gece boyunca yalnızca bir ülkenin, bir dönemin ya da bir sistemin karanlığıyla değil; insanın kendi içindeki geceyle de karşılaştım.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Feriştah hanim eşi Numan’dan hoşlanmaz, kendisini zaten ona laik görmez. Bu duygularla Mükremin’e sulanır ve onunla birçok fantezileri beyninden geçirir. Bu hayaller ve fanteziler toplumun sıradan yaşamlarını ve alışkanlıklarını eleştirir. Mizah yoluyla düşündüren Yılmaz Erdoğan’ın bu kitabi fazla can sıkmadan okunabilecek nitelikte. Birçok yerde gülmemek elde değil. Ama büyük bir beklenti de olmasın.
Merhaba kitap dostlarım
Bugün sizlere okurken beni hem duygulandıran hem de sayfalarını büyük bir merakla çevirmeme neden olan bir kitapla geldim: Firuze: Kehribar Ateşi.
Mehsa'nın kalemiyle daha önce tanışanlar bilir; onun hikâyelerinde sadece olaylar değil duygular da yaşanır.Bu kitapta da tam olarak bunu hissettim.Daha ilk sayfalardan itibaren kendimi aşiretlerin gölgesinde şekillenen hayatların,sırların ve yıllara meydan okuyan bir sevdanın içinde buldum.
Firuze;yaşadığı tüm zorluklara rağmen dimdik ayakta duran,güçlü ve etkileyici bir kadın karakterdi.Onun verdiği mücadeleleri okurken kimi zaman üzüldüm,kimi zaman gururlandım. Özellikle geçmişten gelen yüklerin hayatını nasıl etkilediğini görmek yüreğime dokundu.
Ezra ise;uzun zamandır okuduğum en özel erkek karakterlerden biri oldu.Firuze'ye olan sevgisi,sabrı ve koruyuculuğu o kadar içtendi ki her sahnelerinde kalbim biraz daha eridi. Özellikle ona seslenişleri ve sevgisini göstermenin ince yollarını bulması çok güzeldi.
Kitapta beni etkileyen bir diğer detay ise mücevherlerdi.Her taşın,her işlemenin ve her detayın ardında ayrı bir anlam saklıydı.Bu sahneler hikâyeye hem zarafet hem de derinlik katmıştı.
Arjin ise;başlı başına bir gizemdi.Rüyaları, hissettikleri ve söyledikleriyle hikâyenin görünmeyen kapılarını aralıyordu.Özellikle anlattığı rüyanın ilerleyen kitaplar için önemli ipuçları taşıdığına inanıyorum.O rüya hâlâ aklımın bir köşesinde dönüp duruyor.
Kına gecesi,düğün hazırlıkları ve sonrasında yaşanan olaylar ise kitabın temposunu bambaşka bir noktaya taşıdı.Tam her şey yoluna giriyor derken yaşanan gelişmeler beni sürekli şaşırtmayı başardı.Hele ki sonlara doğru ortaya çıkan isimle birlikte kafamda onlarca soru oluştu.
Kitabı bitirdiğimde elimde cevaplardan çok sorular vardı.Geçmişte neler yaşandı?Kim
Herkesin övmekten bitiremediği o şaheser 
Suç ve Ceza
Zaman, emek ve okuma tecrübesi isteyen bir kitap olduğunu düşünüyorum. Ana karakterin işlediği bir suç ve bunun üzerinden karakterin yaşadığı içsel sorgulamalar ve yan karakterlerin toplum içerisinde farklı bireyleri yansıtması olay örgüsüne zenginlik katmış.
Eserleri, hayatı tüm insanlığın ortak mirası elbette okunmalı..
Suç ve Ceza
Zaman, emek ve okuma tecrübesi isteyen bir kitap olduğunu düşünüyorum. Ana karakterin işlediği bir suç ve bunun üzerinden karakterin yaşadığı içsel sorgulamalar ve yan karakterlerin toplum içerisinde farklı bireyleri yansıtması olay örgüsüne zenginlik katmış.
Eserleri, hayatı tüm insanlığın ortak mirası elbette okunmalı..
Umutun tükendiği yer
Puan vermedi·530 syf.··
Beğendi
·2026 23. kitabı
·43 günde okudu
·Okunma: 11 Haziran 2026 21:40
Umut azalınca çaba da azalır. Aslında bu romanda umut neredeyse hiç yoktur. Meyhanenin kapısından giren, kendini yavaş yavaş cehennemin ortasında bulur.
"Gervaise gülerek: - Ne karar verilirse ben razıyım, dedi. Güç beğenir biri değilimdir. Dışarı çıkalım, çıkmayalım, hepsi bir benim için. Şu anda çok memnunum, daha fazlasını da düşündüğüm yok."
Hayattan büyük beklentileri olmayan bir kadının tek arzusu; başını sokacak bir ev, kendisini dövmeyen bir eş ve sıcak bir tas çorbadır. Kendi emeğiyle ayakta duran Gervaise, zamanla hem eşinin hem de eski sevgilisinin oyuncağı hâline gelir. İşinden, düzeninden ve evinden olur. Sefil bir hayata mahkûm edilerek sessizce görünmezleşir.
Zola, bu romanda içkinin insan bedenini ve ruhunu küçük ama kararlı adımlarla nasıl çürüttüğünü çarpıcı bir şekilde tasvir eder.
İnsan hayatı zaten zorluklar ve hastalıklarla ilerler; umut tükendiğinde ise boşluğu bağımlılıklar doldurur. İnsan, acılarını unutmaya çalışan bir makineye dönüşür. Ve bu, yalnızca bireyin değil, toplumun da çöküşüdür. İçki; çalışkan, dürüst ve emeğiyle yaşayan bir kadının bile hayatını elinden alabilir. Sonunda yoksulluk, açlık ve çaresizlik insanı karanlık yollara sürükler.
"İkinci kadehte, Gervaise açlığını artık duymaz olmuştu. Coupeau'yla da barışmıştı artık, sözünü tutmadığı için kırılmış değildi ona. Herkes boşuna mı geliyordu Colombe babanın şu dükkânına. Haftalığı içkiye yatırıyordun yatırmasına, ama hiç olmazsa miden bayram ediyordu. Şu güzel, duru, altın suyu gibi pırıl pırıl şey, ooooh! içlerini ısıtıyordu. Şu anda Gervaise dünyaya boşveriyordu. Yaşamaktan bir tat aldığı yoktu. Sonra, cepteki parayı sokağa atmada kocasına yarı yarıya ortak olmak da avundurucu bir şey.."
Meyhane, Zola'dan okuduğum ikinci roman oldu. Yazar, bazı sahnelerdeki güçlü tasvirleriyle