Alim Gören
@almgrn
123 okur puanı
Mayıs 2019 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Gerçek edebiyat; pozsuz, hakiki edebiyat neden var? Neden bir çok eser yazdığı halde şu küçücük kitaptaki gerçek ve sahi hissini veremeyen onca yazar var? Onların yapamadıkları, kotaramadıkları, yaratamadıkları şey ne? Ve nasıl oluyor da bu yazar 96 sayfa içine bu kadar insan ve bu kadar gerçek, bu kadar edebiyat katabiliyor? Nasıl oluyor da 96 sayfa içerisinden hayat ve edebiyat birbirine sarmaş dolaş çağlayabiliyor? Bu itinalı, gıpta edilecek dil ve üslup, edebiyat dışında hiç bir şeye gönül indirmeyen bu kalem ve çizginin edebiyat seven herkesi çağırdığı yere severek, özleyerek ve mutlulukla koşmak gerek. Çünkü ihtiyacımız var buna.
İyi ki edebiyat var!
Reklam
"Ben hasta bir adamım... Kötü bir adamım. Suratsız bir adamım ben."
Cümlesi ile başlıyor kitap. Yeraltı bölümünün ana karakteri kendi içsel sıkıntılarını, hesaplamalarını tüm gerçekliği ile ortaya seriyor. Adeta içinde bulunduğu modern yaşama eleştiriler yağdırıyor. Düşünceleri ortasında sıkışıp kalmış bir karakter.. Kendini yeraltı insanı olarak niteliyor. Ruhunun karmaşık ve anlaşılması zor yönlerini dile getiriyor. Bu karmaşık düşünce yığını içinde cevabını aradığı sorular, bulduğu cevaplar ile çelişik durumdadır. Bu da yeni bir karmaşaya yol açıyor. Herkes gibi düşünmek, olanı olduğu gibi kabul etmekten uzak bir düşünce dünyası. Sorgulayıcı ve bir o kadar da çelişik. Okuyucuyu kendi ile birlikte düşünmeye yöneltiyor. Düşünüyor muyuz peki?
Kitabın ikinci bölümünde ana karakterin kendini çevreden soyutlamış ve hayal dünyası içerisinde yaşadığını görüyoruz. Çevrenin ona bakışları rahatsız edici derecededir. Dış dünyaya açılan kahramanımız büyük bir yıkımla karşılaşıyor. Bu bölüm toplum tarafından hor görülmüş bir kimsenin kendi iç savaş ve hesaplamalarını gözler önüne seriyor. Peki, aşağılanmak ve önemsenmemek işkencelerin en ağırı değil midir?
Dostoyevski ile kalmanız dileğiyle...
