"Unutmak iyileştirmez"diye karşı çıkmıştım. “Aksine unutmamak lazım, yüzleşmek lazım.” Bunları söylediysem aklım başımda olmalı. Depresyon insanın aklının başında olmaması değil ki zaten. Aklının bitkin düşmesi, düşünecek gücü kendinde bulamaması, konuşacak takati olmaması, umut etmekten yorulması, iyimserlik denen o duyguyu tümüyle kaybetmesi. Unutmanın depresyona girmenizle bir ilgisi yok. Unutmanın tedaviyle ilgisi var. Depresyondan kurtulmak için unutman gerekir. Ama bazen unutkanlık uzun sürer. Bilhassa şok tedavilerinde. Kişiye göre değişir tabii...
"Acaba" ile başlayan her ihtimal karanlıktı. Ama biz o ihtimallerin hep çok güzel, en azından mevcuttan daha güzel olduğunu düşünüyor, bu yanılgıyla kendi kendimizi yiyip bitiriyorduk. Oysa karanlıkların içinde kötü senoryalar da olabilirdi, mevcut halimizi mumla aratacak senoryalar...