Daha küçük bir çocukken, "Büyüyünce mutlaka yalnız kalacağım!" derdim. İşte sonunda yalnızdım! Ancak bu defa da yalnızlığa hapsolmuştum. Oysa ben sadece, istediğim zaman, içine girip çıkabileceğim bir yalnızlık odası istemiştim.
İnsan başka birinin fotoğrafını niye saklar? Hâlâ onu düşündüğü için, herhalde. Değil mi? Hatta hâlâ onu sevdiği için... Sen de onun için saklıyorsun o fotoğrafı. Hatta annemi o kadar çok seviyorsun ki başka kimseyi sevemedin. Onun için de hiç evlenmedin. Değil mi?
Tam kolumu çekiyordum ki babam elini elimin üstüne koydu. O an göz göze geldik. Gülümsüyordu. Ben de gülümsedim. En son ne zaman elimi tuttuğunu hatırlamıyorum. Kasabanın tek caddesinde, karşıdan karşıya geçerken belki. Yıllar önce... O kadar zaman sonra yeniden elimi tutmasının nedeni de aynı ola bilirdi. Beni karşıya geçirmek için. Başka bir hayata...