Tam kolumu çekiyordum ki babam elini elimin üstüne koydu. O an göz göze geldik. Gülümsüyordu. Ben de gülümsedim. En son ne zaman elimi tuttuğunu hatırlamıyorum. Kasabanın tek caddesinde, karşıdan karşıya geçerken belki. Yıllar önce... O kadar zaman sonra yeniden elimi tutmasının nedeni de aynı ola bilirdi. Beni karşıya geçirmek için. Başka bir hayata...
Nasıl âşık olunur diye bilmiyordum ama böyle bir şey olmalıydı: Soyguna gidecekmiş gibi planlar yapmak. Doğru hamleler, doğru yerler, doğru anlar peşinde koşmak...