İnsanlara ümit veriliyor, bu ümidi bir yakıt gibi kullanarak kendilerine amaçlar ediniyor, ömürlerini sürüyorlar. İnsan, ümit olmadan yaşamını sürdüremez. Fakat bu havaya para atmakla aynı. Yazı mı gelecek, tura mı gelecek? Para yere düşmeden anlaşılmaz.
"Sahildeki küçük bir şehrin tedavi merkezinde, düzelme olasılığı olmayan Alzheimer hastası yaşlılara bakarak yaşamak, acaba insanda ne gibi hisler bırakır?"
Fakat insan ne kadar dikkatli olursa olsun, bir kez konstantrasyonu kaybolunca kesinlikle bir iki hata yapar. Yalnızlik, aait haline gelerek insanı eritir.