Kırılmış bir müzik kutusuyum ben-
bir Baudrillard simülakrı gibi,
içimdeki balerin
dans etmiyor artık,
sadece temsil ediyor…
bir yokluğu.
Kapağım aralık,
menteşem, antik bir metafor.
Barthes çoktan susturdu beni:
Yazar öldü,
ama melodi hâlâ burada,
diriliyor her yankıda.
Toz tuttu camın içini-
Benjamin’in “aurası” kayıp,
elle tutulmaz nostalji
dönmüyor artık.
Ama Ananke
eğildi kutunun üstüne,
“kaçınılmaz olan” dedi,
“dans etmezsen, çürürsün”
“dans etmeyen, çürür.”
Ve Amechania
notalara dokundu
—her biri sessizliğe saplanmış birer iğne.
“Bu çırpınış, müzik değil” dedi,
“bu, bir var olamama hali.”