1940 yılında Avrupa’da savaş patlamışken New York’ta ikamet eden bir grup bohem sanatçı, Brooklyn’de bir ev tutmaya karar verir. Ev büyüktür, bakımsızdır; Viktoryen dönemden kaldığı için döküntüdür ancak eski zamanların görkemini yansıtan bir çekiciliği vardır. Evi önce üç kişi kiralar: İngiliz şair W. H. Auden, genç romancı Carson McCullers ve Harper’s Bazaar dergisinin editörlüğünü yapan, dönemin kültür dünyasında popüler bir isim olan George Davis. Evde ilk başlarda kalorifer tesisatı bile bozuktur, pek çok eksik vardır; ancak tadilat devam ettikçe kısa sürede evin kadrosu kalabalıklaşır, dönemin gözde isimleri gelip kalmaya başlar. Çoğu, Paris’in işgaliyle gemilerle Avrupa’dan kaçmış mültecilerdir; 1920’lerdeki ve 1930’lardaki özgürlükçü, sanatsal Paris’in Nazi işgali altında çöküşünün yasını tutarlar. Sherill Tippins’in deyişiyle ev, Nuh’un gemisine dönmüştür. Broadway’de sahneye çıkan burlesk sanatçısı ve striptiz kraliçesi Gypsy Rose Lee’nin gelip yerleşmesi eve renk katar, onun gelişi magazin basınının da ilgisini eve çeker. February House, savaş atmosferinde bunalan sanatçıların birbirini desteklediği, üretmeye teşvik ettiği bir sığınak olur. Sakinlerinin çoğunun doğduğu ay şubat olduğu için Anaïs Nin bu eve "February House" ismini verir. Thomas Mann’ın çocukları da gelip burada kalır; biseksüel bir çift olan Paul ve Jane Bowles da fırtınalı evliliklerinin bütün tartışmalarını burada sürdürür. Carson McCullers aşk acısı çeker ve Gypsy’nin kollarında teselli bulur; ikisinin ismi magazin basınında "kim kiminle" tarzında dedikodu haberlerinde geçer. Bu eve bir bakıma "queer evi" de diyebiliriz aslında; çünkü dönemin baskıcı ortamında bu yaratıcı insanlar, kendilerini özgürce ifade edebilecekleri sıcak bir mekân bulabilmişlerdir.
Şunu itiraf etmeliyim ki içinde
Anaïs Nin'den Henry ve June1000Kitap
Yazarın okuduğum ilk kitabı ama şunu söyleyebilirim ki 
Anais Nin okumak, narin bir kadının kendi ruhunu çıplak elleriyle ameliyat etmesini izlemek gibi... Bu güncesinde her şeyi cesurca yazmış, büyük bir bilinçle, dürüstlükle ve kesinlikle alışılmışın dışında. Henry ve June, dışarıdan bir aşk üçgeni gibi görünse de aslında Anaïs’in kendini keşfetme savaşı.
Kitapta beni en çok sarsan, onun şu samimi itirafı oldu:
"Çocukken babamın sevgisini kazanma uğruna az kaldı ölüyordum; yine aynı nedenle, sevdiklerime işkence çektirmek, zulmetmek, üstüme düşmelerini sağlamak için kendimi ruhsal olarak öldürdüm. Bu idrak beni kamçıladı. Şimdi kendime yardım etmek için mücadele ediyorum."
Sırf sevilmek için hem kendine hem de sevdiklerine nasıl acı çektirdiğini dürüstçe itiraf ederek o kördüğümü çözmeye karar veriyor. Acıların ve tutkuların ortasındaki bu kadın, fiziksel olarak hâlâ çıtkırıldım, kırılgan bir kız çocuğu gibi görünüyor ve bundan biraz da şikayetçi. Fakat o narinliğin arkasında asıl ilgi çeken şey, onun çok cesur bir kadına dönüşmesi. Toplumun, aşkın ve ahlakın sınırlarını zorluyor ve asla geri adım atmıyor. Kendini bulma çabası zaman zaman insanı rahatsız etse de, kendi gerçeğiyle bu kadar dürüstçe yüzleşmesi insanı kendine hayran bırakıyor. 
Henry ve June bazen ne kadar rahatsız edici olsa da okunması gereken kitaplardan diyorum.
Anais Nin okumak, narin bir kadının kendi ruhunu çıplak elleriyle ameliyat etmesini izlemek gibi... Bu güncesinde her şeyi cesurca yazmış, büyük bir bilinçle, dürüstlükle ve kesinlikle alışılmışın dışında. Henry ve June, dışarıdan bir aşk üçgeni gibi görünse de aslında Anaïs’in kendini keşfetme savaşı.
Kitapta beni en çok sarsan, onun şu samimi itirafı oldu:
"Çocukken babamın sevgisini kazanma uğruna az kaldı ölüyordum; yine aynı nedenle, sevdiklerime işkence çektirmek, zulmetmek, üstüme düşmelerini sağlamak için kendimi ruhsal olarak öldürdüm. Bu idrak beni kamçıladı. Şimdi kendime yardım etmek için mücadele ediyorum."
Sırf sevilmek için hem kendine hem de sevdiklerine nasıl acı çektirdiğini dürüstçe itiraf ederek o kördüğümü çözmeye karar veriyor. Acıların ve tutkuların ortasındaki bu kadın, fiziksel olarak hâlâ çıtkırıldım, kırılgan bir kız çocuğu gibi görünüyor ve bundan biraz da şikayetçi. Fakat o narinliğin arkasında asıl ilgi çeken şey, onun çok cesur bir kadına dönüşmesi. Toplumun, aşkın ve ahlakın sınırlarını zorluyor ve asla geri adım atmıyor. Kendini bulma çabası zaman zaman insanı rahatsız etse de, kendi gerçeğiyle bu kadar dürüstçe yüzleşmesi insanı kendine hayran bırakıyor. Henry ve June bazen ne kadar rahatsız edici olsa da okunması gereken kitaplardan diyorum.
Delta of Venus’i, Türkçe adıyla 
Venüs Üçgeni ’ni orijinal dilinde okumak benim için bilinçli bir tercihti. Anaïs Nin’in o sansürsüz ve ham sesini gerçekten duymak istedim. Zaten kitabı klasik erotik eserlerden ayıran şey de tam olarak bu: Bir koleksiyonerin “detaylara odaklan, felsefeyi bırak” baskısına rağmen Nin’in kendi şiirsel dokusunu tamamen kaybetmemesi. Bunu okurken hissediyorsunuz.
Kitabın en güçlü yanı, kadın arzusunu merkeze alması. Erkek egemen erotik anlatıların aksine burada haz sadece fiziksel bir eylem değil; psikolojik, estetik ve duygusal bir deneyim. Özellikle İngilizce aslından okuduğumda, Nin’in lirik ama cesur dilini daha net hissettim. Cinselliği bir karakter çözümleme aracı gibi kullanması beni etkiledi. Okurken zaman zaman estetik bir haz ile hafif bir tedirginlik arasında gidip geldiğim oldu.
Olumsuz tarafı ise belirgin bir olay örgüsünün olmaması. Bağımsız öykülerden oluştuğu için bütünlüklü bir roman akışı bekleyenler hayal kırıklığı yaşayabilir. Ayrıca 1940’ların atmosferi bazı ilişkileri ve temaları bugünün değerleriyle çelişkili gösterebiliyor. Bazı bölümlerde, sipariş üzerine yazıldığı hissi daha belirgin; sanki Nin’in o derinlikli sesi bir anlığına geri çekiliyor ve anlatım daha mekanikleşiyor. Bu kısımlar beni biraz metinden uzaklaştırdı.
Yine de tüm bunlara rağmen, Venüs Üçgeni benim için sadece erotik bir metin değil, bir keşif deneyimiydi. Ticari bir amaçla yazılmış olsa da, orijinal dilindeki o buğulu ve cesur atmosfer sayesinde edebi değerini koruyor. Rahatsız edici yerleri olsa da, Nin’in anlatımındaki incelik kitabı unutulmaz kılıyor.
Venüs Üçgeni ’ni orijinal dilinde okumak benim için bilinçli bir tercihti. Anaïs Nin’in o sansürsüz ve ham sesini gerçekten duymak istedim. Zaten kitabı klasik erotik eserlerden ayıran şey de tam olarak bu: Bir koleksiyonerin “detaylara odaklan, felsefeyi bırak” baskısına rağmen Nin’in kendi şiirsel dokusunu tamamen kaybetmemesi. Bunu okurken hissediyorsunuz.
Kitabın en güçlü yanı, kadın arzusunu merkeze alması. Erkek egemen erotik anlatıların aksine burada haz sadece fiziksel bir eylem değil; psikolojik, estetik ve duygusal bir deneyim. Özellikle İngilizce aslından okuduğumda, Nin’in lirik ama cesur dilini daha net hissettim. Cinselliği bir karakter çözümleme aracı gibi kullanması beni etkiledi. Okurken zaman zaman estetik bir haz ile hafif bir tedirginlik arasında gidip geldiğim oldu.
Olumsuz tarafı ise belirgin bir olay örgüsünün olmaması. Bağımsız öykülerden oluştuğu için bütünlüklü bir roman akışı bekleyenler hayal kırıklığı yaşayabilir. Ayrıca 1940’ların atmosferi bazı ilişkileri ve temaları bugünün değerleriyle çelişkili gösterebiliyor. Bazı bölümlerde, sipariş üzerine yazıldığı hissi daha belirgin; sanki Nin’in o derinlikli sesi bir anlığına geri çekiliyor ve anlatım daha mekanikleşiyor. Bu kısımlar beni biraz metinden uzaklaştırdı.
Yine de tüm bunlara rağmen, Venüs Üçgeni benim için sadece erotik bir metin değil, bir keşif deneyimiydi. Ticari bir amaçla yazılmış olsa da, orijinal dilindeki o buğulu ve cesur atmosfer sayesinde edebi değerini koruyor. Rahatsız edici yerleri olsa da, Nin’in anlatımındaki incelik kitabı unutulmaz kılıyor.
Deha KadınlarKadın
Bahar Eriş, "Boyun Eğmeyen Kadınlar" eserinde tarihe, bilime, sanata ve toplumsal yaşama yön vermiş; engellere, toplumsal baskılara ve "yapamazsın" diyen seslere rağmen kendi yolunu çizmiş kadınların hikayelerini bir araya getiriyor. Kitap, sadece bir biyografi derlemesi değil, aynı zamanda bir direnç ve azim manifestosu niteliğindedir.
Kitabın merkezinde "başarı" kavramının sadece sonuç değil, bir "süreç ve duruş" olduğu fikri yatar. Eriş, kadınların karşılaştığı cam tavanları, toplumsal cinsiyet rollerini ve bu engellerin nasıl aşıldığını incelerken, okuyucuya "Eğer onlar yaptıysa, sen de yapabilirsin," mesajını verir.
Bahsi geçen dahi kadınların ortak özellikleri, güzellik, ün, zenginlik, aşk, mutluluktan ziyade; içsel motivasyonlarıyla düşüşler, daha sağlam bir ayağa kalkışın basamağı olarak görmeleri, yalnızlıklarını bir fırsat olarak görüp kendini gerçekleştirmeleri, ataerkil zihniyetin içinde erimeden bir birey olarak yükselme çabalarıdır.
Cesaretleri hayallerinden doğup yeşeriyor. Sonuna kadar pes etmeyi bilmeden, çoğunluktan dışlanmak uğruna farklılıklarını tek zenginlik biliyorlar. Onların varlığı, şu an yalnız ve farklı olan biz kadınlara ilham kaynağıdır. İyi ki var oldular ve hâlâ da varlar: Suat Derviş, Frida Kahlo, Malala, Fatma Nudiye Yalçı, Yayoı Kusama, Gilot, Remziye Hisar, Iris Apfel, Temple Grandin, Maryam Mirzakhani, Anaïs Nin, Lou Salome, Han Kang, Whoopi Goldberg, Maya Angelou, Margaret Atwood, Mıeko Kamera, Anna Freud, Catherine Nichols, Virginia Woolf vb.
Artık "deha" denilince akla kadınlar gelecek! Asıl Deha, elinde hiçbir fırsat ve avantaj olmadan, engellere ve erkek hegemonyasına rağmen kendini gerçekleştirebilendir.
#BaharEriş #BoyunEğmeyenKadınlar Kesinkes okuyun, okutun.
...
Yaşıtlarımın yakından tanıdığı erotik edebiyatın öncülerinden, sadece dünya edebiyatının değil kadınların da en cüretkar ve açık seslerinden biri olan Anaïs Nin'in eşi June ve Henry Miller'dan oluşan üçlü edebi ve gizli dünyasına çizgili bir bakış.
“Çünkü arzunun ahlâkı yoktur yalnızca şiiri vardır.”Düşünce
Arzunun dili çoğu zaman suskunluktur; Anaïs Nin ise bu suskunluğu kelimelere dönüştüren nadir yazarlardan biridir. Delta of Venus, erotizmin kaba bir dürtü değil, varoluşun incelikli bir tezahürü olduğunu hatırlatır.
Kadın bedeni bu öykülerde yalnızca bir nesne değil, aynı zamanda özne; arzunun sadece yöneldiği değil, aynı zamanda yön verenidir. Nin’in kalemiyle erotizm, tensellikten çok daha fazlasına; bir bilinç hâline, bir iç monoloğa dönüşür.Her cümle, hem tenin kıvrımında hem ruhun labirentinde dolaşır. Onun yazdıkları, arzunun en estetik halidir: ne ayıp ne açık, sadece hakikat.