Kendi kendimle karışmışım ve içimde artık hiçbir şey, var olmayı beceremiyor.
Benim ‘ben’im, aşılması gereken bir şeydir. Benim ‘ben’im bence insanın büyük aşağılamasıdır.”
Aşkta daima biraz cinnet vardır. Fakat cinnette de her zaman biraz akıl vardır.
Ben yürümeyi öğrendim. O zamandan beri kendimi koşturuyorum. Ben uçmayı öğrendim, o zamandan beri kımıldamak için itilmeye ihtiyacım kalmadı.
Ben klasik bir kadere teslim olmak istemiyorum. Ve öldükten sonra değil, yaşarken anlaşılmak istiyorum.
