Adınla Çağır Beni’yi bitirip direkt Bul Beni’ye daldığımda ne beklediğimi bilmiyordum. İlk kitapta o yaz İtalya’da yaşanan şey bir “yaz aşkı” gibi kalmıştı aklımda. Ama Aciman bu kitapta tokat gibi gerçeği yüzümüze vuruyor: Zaman geçiyor, insanlar değişiyor, ama bazı izler değişmiyor.
Bu kitap aşk romanı değil aslında. Kayıp romanı. Elio büyümüş, baba olmuş, hayat kurmuş. Ama içinde hep o “ara beni, bul beni” cümlesi duruyor. Benim en çok takıldığım yer şurası oldu: “Sadece sevdiğimiz için tanıdığımızı sandığımız insanları görmediğimiz daha ne kadar farklı katmanları var?”
İlk kitaptaki o gençlik yangını yok burada. Yerine olgun bir sızı gelmiş. “Yaşanmamış hayatın bedeli her daim zaman” dediği yerde kitabı kapattım, tavana baktım. Çünkü hepimizin hayatında bir “Oliver” var. Söyleyemediğimiz, cesaret edemediğimiz, gurura taktığımız biri.
Spoiler yok ama şunu söyleyeyim: İlk kitabı sevdiysen, bu kitap seni rahatsız edecek. Çünkü Aciman “mutlu son” yazmıyor, “gerçek son” yazıyor. Ve gerçek son genelde yarım kalıyor.
Sizce Elio haklı mıydı? Yoksa 20 yıl çok geç miydi? Yorumlara yazın, tartışalım.
Tekrar Tekrar Okumaktan Bıkmayacağım
Mahvolmuş bir vaziyetteyim ve sanırım bu kitabı sindirmem için epey bir zaman gerekecek.
Kitap kulübümüzün haziran ayı kitabı Onur Ayı'na özel bir konseptle Adınla Çağır Beni seçilmişti. Bu beni epey bir mutlu etti çünkü yıllar önce filmini seyrettiğimden beri kitabı delicesine merak ediyordum ve hiç vakit kaybetmeden kitabı okumaya başladım.
Fazlasıyla etkileyici, tutku ve şehvetle donatılmış, tüm çıplaklığı ve ilkel duyguları ile okuduğum bir aşk hikayesiydi bu. Oliver ve Elio, Elio ve Oliver... Bizim ülkemizden pek çok okurun tanımladığı "sapkınlık" veya "rezillik" yorumlarına hiç katılmadığımı söylemek istiyorum. Çünkü aşk biraz da böyledir, sevgili dostlar. Aşk; arzu ve şehvetten bedeninizin yanıp kavrulduğu ve "o kişinin" her şeyini bütünüyle istediğiniz bir duygudur. Sonsuz bir çekim vardır aranızda ve o kişinin her bir zerresine muhtaçsınızdır. İşte Elio da böyle duygularla görüyor Oliver'ı.
Kitabı okurken elimden kalemi düşürmedim, altını çizdiğim bir sürü satır oldu. Yorumumda bu alıntılara da yer vereceğim.
"Dostluk sözcüğü geldi aklıma. Ama herkes tarafından bilindiği şekliyle dostluk hiç ilgimi çekmeyen, yabancı, ekilmemiş toprak gibi bir şeydi. Oysa benim, onun taksiden inmesinden Roma'da vedalaşmamıza dek hep istediğim şey belki de bütün insanların birbirinden istediği, yaşamı yaşanabilir kılan şeydi."
Elio'nun ne istediğini anlatan en güzel pasaj buydu belki de. Utangaç, içine kapanık, pek arkadaşı olmayan ve dostluk tanımından bihaber olan Elio, Oliver'dan bunu hiç talep etmemişti.
"Onun ölmesini de istiyordum, çünkü onu düşünmekten ve bir daha ne zaman göreceğim konusunda endişelenmekten kendimi alamadığıma göre, ölümü hiç olmazsa bu işe bir son verirdi bari."
Elio'nun sevdiğine duyduğu merak bedenini öyle ele geçiriyor ki onun ölmesini bile
Reklam
Eğer kalbinize dokunacak, sizi İtalya’nın o sıcak ve büyüleyici yaz günlerine götürecek psikolojik-romantik bir kurgu arıyorsanız, aradığınızı buldunuz.
Kitap, 1980’lerin Kuzey İtalya’sında geçiyor. 17 yaşındaki Elio ile babasının araştırma görevlisi Oliver arasındaki o yoğun, sarsıcı ve dönüştürücü aşkı anlatıyor. Ama bu kesinlikle sıradan bir roman değil; kimlik keşfinin, tutkunun ve büyümenin hikayesi. Yazarın dili öyle naif ki, hikaye adeta içinize işliyor.
Okurken altını çizdiğim, beni en çok sarsan ve günlerce düşündüren o derin pasajı sizinle de paylaşmak istiyorum:
“Yüreğimiz ve bedenlerimiz bize sadece bir kez için verilmiştir. Çoğumuz ister istemez, sanki yaşanacak iki hayatımız varmış gibi yaşarız. Ama sadece bir tane vardır.”
Gerçekten de öyle değil mi? Sanki yedekte bir ömrümüz varmış gibi acıyı da mutluluğu da hep erteliyoruz. Kitap bittiğinde kendinizi sorgulamaktan alıkoyamıyorsunuz:
“Biz hayatı hakkını vererek mi yaşıyoruz, yoksa sadece bir taslak gibi mi harcıyoruz?”
Benim için kitabın özeti şu oldu: Bazı aşklar yaşanmak için değil, hatırlanmak için vardır. Ve hatırlamak da bir çeşit yaşamaktır.
İçinizde derin bir iz bırakacak bu hikayeye mutlaka şans verin. Ben bu büyüleyici atmosferden çıkamadığım için hiç vakit kaybetmeden devam kitabı olan ”Bul Beni”ye başlıyorum! Elio ve Oliver’ın yıllar sonraki hikayesini acayip merak ediyorum.
Aranızda okuyanlar varsa yorumlarda buluşalım, neler hissettiniz? Henüz okumayanlar, listenize eklediniz mi?
+18 dolu iki erkeğin birbirine iğrenç sapkınlığı
Kitabın popülerliğine aldanıp okumak istedim. İki erkeğin aşkını ele alıyor daha da fazlası iğrenç cinsel detayları sayfalara yayarak da romantizmden bahsediliyor. İsimler yabancı olunca biri kız biri erkek mi sandınız ya da bu kadar aşırı cinsel ifadeler sizi hiç mi rahatsız etmedi de kitabın edebi körlüğü görülmedi. Şeftali muhabbeti birçok argo vücut kelimeleri... Tek kelimeyle rezillik. Kızlarla olan ilişkileri de anlatılıyor, birbirlerine saplantılı narsisizm yapıyla iğrenç ilişkilerini de... Erkeklerden biri 17 diğeri de 24 yaşında... İğrenç ötesi bir kitabın poüler olması romantizm tutku adında okunup çoğu okurun bunu iki erkeğin ilişkisi olduğunu bile anlamaması bence. Bu kitaba kelime bile tüketerek vakit ayırmam sadece asıl içerik bilinsin diye. +18 iki erkeğin iğrenç seks sayfaları.. Fazla kelimeye gerek yok...
Asıl yeteneği kötü yazabilmesi olurdu bu adamın.
Böyle kitaplar okumak lazım diye düşündüm bitirince kitabı. Dedim ki evet romcomları okumak tatlı, fantastiklerde kendimi kaybedebiliyorum ama bu kitapta ve bir diğer kitabı olan Adınla Çağır Beni'de kendimi buldum, bulmuştum. Nasıl yapıyor bilmiyorum ama Andre Aciman hep bende soyut olan ama çok somut bir şekilde hissedebildiğim duygulara, düşüncelere olabilecek en güzel şekilde tercüman oluyor. Ben onun kitaplarını nota kağıtlarına benzetiyorum. En güzel notaları besteliyor ve okuyucu da kendi karakterine, yaşamına göre farklı farklı şekillerde çalıyor o notaları. Ortaya çıkan o melodiler her seferinde de çok güzel oluyor zira kendi melodisini oluşturma ve tanıma fırsatı veriyor okuyucuya. Kimin nasıl çaldığının bir önemi yok. Notaları öyle güzel bestelemiş ki Aciman, çalarken kendinizi kaybediyorsunuz. Keşke daha çok beste yapsaydı. Ben de daha çok çalabilirdim notalarını ve çıkardığım sesin rengini daha iyi görüp anlayabilirdim belki. Gerçek bir hazine. Tavsiye ederim kesinlikle. Ama yanlı olduğumu da söylemem gerekir. Özellikle çok sevmemin sebebi ana karakterle çok benzer şeyler yaşamam bir yandan çünkü. Çok yerin altını çizdim, notlar karaladım. Kendi güncem haline getirdi kendisini. Dediğim gibi keşke onlarca hatta yüzlerce kitabı olsaydı. Keşke kitabi bu kadar hızlı bitirmeseydim. Keşke kitabi yeniden deneyimleyebilsem.
Call Me by Your Name
İtalya’nın sıcak yazında geçen hikayede Elio ve Oliver arasında geçen bu roman ilk aşkın yoğun hissini, duygusal yoğunluğunu cinsiyet farketmeksizin hissetmenizi sağlayacaktır. 17 yaşında Elio' nun babası prof. ve yazlık evlerine, araştırmalarını yürütmek üzere Oliver adında bir başka akademisyen gelir.
Başlangıçta aralarındaki ilişki mesafeli ve arkadaşçadır, ancak zamanla tutkulu bir aşka dönüşür. Roman, bu aşkın hem fiziksel hem de duygusal boyutlarını, gençliğin kararsızlığı ve keşfetme isteğiyle birlikte ele alır. Kimi okuyucular için cinselliğin betimlemesi detaylı ve oldukça fazla gelebilir.
Reklam
Reklam