“Öncesinde dış görünüşüme takıntılı değildim. Kalabalığa karışan sıradan görünümlü bir çocuktum. Ama sonra... Tamamen yepyeni bir insana dönüştüm. Aniden sıradan biri olmaktan çıktım. Artık çirkindim. Mağazalardaki küçük çocuklar bana bakıyordu ve arkadaşlarım benimle beraber görünmek
istemiyordu. Artık yara izinden ibarettim. Ve bazen..." Zayıf bir nefes verdim. "Bazen olabileceğim tek seyin bu oldugunu düşünüyorum. Bu cirkinlik... sonsuza kadar benimle olacak. Kim benim gibi kahrolası bir canavarı sevmek ister ki ?
Başımı salladım. "Anladım ama bunun amacı..?"
"Bazen kendimizi farklı bir açıdan görmemiz gerekir. Başka birinin gözünden."
"Kulağa yeterince anlaşılır geliyor."