Çocuğum olmamasından pişman olmak beni korkutmuyordu. Ama çocuğum olduğu için pişmanlık duymaktan çok korkuyordum.
***
Fikrim değişmeyecekti. Bunu ne zaman söylesem yargılayıcı bakışlarla karşılaşırım ama usanmadan söylemeye devam edecegim: Hiçbir zaman anne olmak istemedim. Hiçbir zaman çocuk istemedim.
Sanattan hepimizin beklediği de bu değil midir? Birisi sanki içimizde var olan bir şeyi yakalamış gibi hissetmek ? Kalbinden bir parçayı çıkarıp sana göstermesi ? Sanki seni, sana ait bir parçayla tanıştırıyorlarmış gibi.
Artık ruh eşi denen şeye inanmıyorum ve hiçbir sey aramıyorum. Ama eğer inansaydım, ruh eşinin sende olmayan her şeyi taşıyan, sende olan her şeye ihtiyaç duyan biri olduğuna inanırdım.