Uzun zamandır okuduğum en akıcı kitaplardan biriydi sanırım
Science-fiction finalim için okudum.
Normalde bilim kurgu kitaplarının içine giremememe rağmen kitabın %75'i kadarında asla elimden düşüremedim. Beni kendine çok bağladı.
Ancak son 30-40 sayfasında ilgimin azaldığını hissettim hatta zoraki şekilde bitirdim(malum sınav var...).
Sonuç olarak güzel ilerlediğini söyleyebilirim(bir bilim kurgu kitabına göre).Kitap evrenin geçtiği yıldan dolayı miadını doldurmuş olsa da fena kurgulanmamıştı Yazarın diğer kitaplarına da göz atacağım mutlaka
Romanın merkezinde, ünlü bir televizyon programı sunucusu ve şarkıcı olan Jason Taverner bulunuyor. Taverner ünlü, zengin ve toplumun ayrıcalıklı kesimine mensup biriyken bir sabah uyandığı otel odasında kendisini bir hiç kimse olarak buluyor. Kimse kendisini tanımıyor, devletin sistemlerinde de hiçbir kaydı bulunamıyor.
Birçok PKD kitabında olduğu gibi bu kitabın da geçtiği gelecek Amerika'sı son derece baskıcı bir ortam olarak karşımıza çıkyıor. Üniversite öğrencilerinin çıkardığı ayaklanmalar sonrasında polis devleti kurulmuş, seyahat özgürlükleri kısıtlanmış, herkesin kimlik kontrolünden geçtiği bir düzen oluşmuş halde. Dick bununla birlikte teknolojinin özgürleştirici değil, bireyi görünmez zincirlerle bağlayan bir araç haline gelebileceğini gösteriyor. Günümüzün dijital kimlik sistemleri, sosyal medya hesapları ve veri tabanları düşünüldüğünde romanın bazı yönleri şaşırtıcı derecede güncelliğini koruyor diyebiliriz.
Romanın en ilginç yönlerinden biri ise gerçeklik algısıyla oynama biçimi. Philip K. Dick, eserlerinin büyük kısmında gerçek olan nedir sorusunu irdeleyen bir yazar. Ubik, Yüksek Şatodaki Adam, Androidler Elektrikli Koyun Düşler Mi? ve birçok diğer eserinde olduğu gibi burada da karakterler güvenebilecekleri sağlam bir gerçeklik zemini bulamıyor. Jason'ın başına gelenlerin nedeni de uzun süre belirsiz kalıyor. Bu yüzden okur olarak biz de karakterle birlikte sürekli bir paranoya hissi yaşıyoruz. Acaba bir komplo mu var? Alternatif bir evrene mi geçtik? Yoksa gerçeklik zaten baştan beri kırılgan bir yanılsama mıdır?
Romanın başlığının da ayrı bir önemi var. Başlık, İngiliz yazar John Dowland'ın bir şiirinden alıntı. "Flow My Tears" (Aksın Gözyaşlarım) ifadesi, kayıp, yas ve geçicilik duygularını çağrıştırıyor. Kitabın tamamına yayılan hüzün de tam
Androidler Elektrikli Koyun Düşler mi?/Philip K.Dick1000Kitap
Gelecekte, radyoaktif toz dünyanın her yerini kaplamış, ormanlar ve hayvanlar yok olmuştur. İnsanlar çetin yaşam koşullarının hüküm sürdüğü koloni gezegenlerine göç etmiş, başta savaş makinesi olarak tasarlanan robotlar giderek gelişmiş ve insandan daha zeki, daha güçlü olmuşlar. İnsan ile androidlerin nerdeyse ayırt edilemeyecek halde benzer olduğu dünyada ,birtakım ölçümlerle androidleri yakalayıp imha etme görevi olan ödül avcısı Rick Deckard'ı okuyoruz.
Bana göre hiç sürükleyiciliği olmayan,karakterlerin kafamda karıştığı hatta karakterlerin iyi tanıtılmadığı için zihnimde tam canlandıramadığım bir kitap oldu.Malesef sevemedim:(
Philip K. Dick'in distopik bir başyapıt olan Android'ler Elektrikli Koyun Düşler mi? adlı eseri, insanı insan yapan niteliklerin sınırlarını sorgulayan, kasvetli atmosferiyle okuru varoluşsal bir krizin eşiğine taşıyan sarsıcı bir deneyim sunuyor. Radyoaktif serpinti sonrası terk edilmiş, yozlaşmış bir dünyada geçen hikaye, insan ile android arasındaki çizginin giderek bulanıklaştığı bir gelecekte empati yeteneğinin tek ölçüt haline geldiği etik bir paradoksu merkeze alırken; Rick Deckard’ın peşinde olduğu kaçak androidler üzerinden "gerçeklik" ve "yapaylık" kavramlarını ustalıkla parçalıyor. Yazarın teknoloji korkusu ve insan doğasına dair karamsar öngörüleri, hikayenin teknik detaylarından ziyade ruhani derinliğinde hayat buluyor ve okura teknolojinin hüküm sürdüğü bir evrende vicdanın nasıl bir yük haline gelebileceğini oldukça etkileyici, tekinsiz bir anlatıyla sorgulatıyor.
Elimize aldığımız her kitap; eski fikirler arasında yeni bağlantılar kurduran, eski bağlantıları yenileyen veya yepyeni fikirler eken bir gelişim potansiyelidir aslında. Ama aynı zamanda yazarın zihninin ufacık bir kısmına göz attığımız bir davettir de. Yazar kelimeleri üzerinden zihninin kapılarını açar ve okur ile yazar arasında bilinçaltı düzeyinde, veya insanların şu dönemde kullanmayı en sevdiği şekilde kuantum seviyesinde, fikir alışverişi gerçekleşir.
Elbetteki bu alışveriş tek taraflıdır.* Ve bu, okur ile yazar^^ arasındaki en temel ve kadim anlaşmadır. Fakat bazı yazarların zihni o kadar fazla düşünceye, o kadar fazla derinliğe ve o kadar fazla yoğunluğa sahiptir ki, okur yaptığı anlaşmayı tekrar tekrar düşünürken bulur kendini. Çünkü zihninin küçücük bir kısmına şahit olduğu yazardan gelen Kozmik Düşünce Gücü^^^ güzelliği ve çekiciliği ile tıpkı bir kara delik gibi kendine çeker okuru. Böylece okur daha ne olduğunu anlayamadan yazarın tüm kitaplarını almış ve yazarın düşüncelerine iyice dalmış olur.
İşte Philip K. Dick o yazarlardan biridir.
*Veya çift taraflı olduğu daha kanıtlanamamıştır. Ama yazarların fikirlerinin okurlarına göre şekil aldığı da bilinmektedir. Örneğin yazar okurların çok sevdiği karakteri öldürmekten çekinir veya öldürmüş ise geri getirir. (Diğer bir örnek için Bknz. GRRM)
^^Okur ile yayınevi arasında da böyle anlaşmalar vardır. Örneğin yayınevi ilk kitabını bastığı serileri tamamlamak zorundadır. Fakat yayınevlerinin Para ile çok daha büyük bir anlaşması vardır ve o anlaşma HER ZAMAN tüm anlaşmalardan üstündür.
^^^Evrenden istek (manifest777 / 666 / 898) ile karıştırılmamalıdır. KDG’ler “düşünenlerce” oluşturulur ve istemsizce evrene salınır. Her düşüncenin bir KDG değeri vardır. Düşük KDG değerinde bir düşünceye yeterince fazla
"Nereye gidersen git, yanlış yapman gerekecek. Bu hayatın temel şartı, kendi kimliğine aykırı davranmak zorunda kalmak. Bir nomtada, her canlının bunu yapması gerekiyor. Nihai karanlıktır bu, yaradılışın bozguna uğramsıdır; hayatla beslenen, evrenin her yanındaki lanettir bu."
Roman, birçok PKD eserinde gördüğümüz gibi savaş sonrası, temelleri yıkılmış ve insanlığın alışık olduğu düzenin alt üst olduğu bir dünyada geçiyor.
Dünya'da neredeyse tüm hayvan türlerinin nesli tükenmiş, gerçek bir hayvana sahip olmak da hem statü için hem de özellikle ana karakterimiz için duygusal değere sahiptir.
Ana karakterimiz Rick Deckard, Mars'taki İnsan kolonilerinde çalışmaları için üretilmiş ve sonrasında Dünya'ya kaçak olarak gelmiş androidleri yakalayıp emekli etme görevindeki bir polis. Roman boyunca bu tespit süreci ile Deckard da bir varoluş krizine giriyor. Androidlerin neredeyse insandan ayırt edilemez hale geldiği bu dünyada onları ayırt edebildikleri yöntem empati eksiklikleri. Yani insanlık kendini empati hissi üzerinden tanımlıyor ancak peki empati yalnızca insana has bir his mi? Ve peki bu testi geçebilen bir android olsa ne olur?
Dick'in şu ana kadar okuduğum en güzel, insan olmanın anlamını sorguladığı diğer eserleri içinde bana göre en derini olan bu kitap bu aralar favori PKD eserim diyebilirim.