Ahmet Uğur Yüce
@andydufresne
Mühendis
Diyarbakır-Batman
Diyarbakır, 28 Mart
99 okur puanı
Ocak 2021 tarihinde katıldı
Bütün gökleri apaçık, bütün denizleri de çırpıntılı kılana..
Ayrılık sonrası yaşanmış olan acıların oluşturduğu bir kitap. Acı değil, kişi değil, anılar... Yaşanmışlıklardan oluşan bir mektup. Bazen bir şey söylerken aslında 10 şey söylüyorsunuzdur ama karşınızdaki ise sadece algılamak istediğini algılar, bu kitapta anlatılan da tam olarak bu. Belli başlı cümlelerin altında yatan hissiyatlar, sonrasında gelen sorgulamalar. Kitabı abartıldığı kadar iyi bulmadım açıkçası. Yer yer görmek istemediğimiz, görmezden geldiğimiz, göremediğimiz gerçekleri de yüzümüze vuruyor.
Beni en çok etkileyen kısım; 200 üncü bölümdeki leylek hikayesi... Bu beni çok üzmüştü, nedenini bilmiyorum. Bir an için 'Benden sonra başka bir eli tutan ellere bir daha asla tutunmam.' düşüncesi geçti aklımdan. Birine yüreğinizdeki bütün sevgiyi verebilirsiniz (gerçek anlamda sevmek de sevilmek de hepimizin sadece bir defa karşısına çıkar) Bütün yaptıklarını göz ardı edebilirsiniz. Lâkin öyle anlar gelir ki, o kişiye karşı bütün besledikleriniz tükenir.. Yok olur gider.. Biraz da sınırlarla alakalı bir durum. Öyle ya; sınırlarımızı hep zorlarız ama bazı şeyler onları aşar ve karşınızdaki artık içinizde biter. Sanırım bu da benim için böyle bir durum olduğundan dolayı bu kadar dokundu.
Reklam
Bazı kitaplar yarım bırakılmayı hak eder. Bence bu da böyle bir kitaptı. Aşırı derecede yorucu bir kitap. Bir an yarım bırakmayı düşündüm, ama tek seferde okumaya başlayınca işin içinden çıkamadım. Kitabı okurken gerçekten de bazen kendinizi kör gibi hissediyorsunuz, yeri gelince mideniz bulanacakmış gibi oluyor, yeri gelince başka insanların sorumluluklarını üstleniyormuşsunuz gibi oluyor. Okurken kendinizi olay örgüsünün içinde TAMAMEN hissedebileceğiniz nadir kitaplardan biri. Biraz ağır bir kitap olduğu aşikâr. Lâkin bir defa kendinizi kaptırdınız mı, o dünyadan kopmak biraz zor oluyor.
10/10
Beğendi
·2021 9. kitabı
·5 günde okudu
·Okunma: 25 Ocak 2021 00:56
·Daha iyisini okuyana kadar en iyisi bu... Bu kitap nasıl anlatılır bilmiyorum... Öyle bir kitap ki; bir gün kitaplarımı dağıtmaya karar verirsem bile, asla başkalarına vermeyeceğim kitaplardan biri... Daha önce gözlerimi dolduran bir kitap okumamıştım...
Not: Şile sahiline gittikleri bölüme gelirseniz mutlaka ''Serenad''ı dinlerken okuyun. O anlarda kendinizi Şile'de, hikayenin tam da ortasında bulacağınızdan asla şüphem yok...
Müzik, duyguların sese dönüştürülmesidir. Kitabın adı, prof. Max'ın, hayatının aşkı Nadia için hazırlamış olduğu 'Serenad' adı eserden geliyor. Kitabın en can alıcı kısmı ise, profesörün Maya'ya anlattığı hikayelerin olduğu kısım. Bu kısmı okurken de Beethoven - Ayışığı Sonatı'nı mutlaka ama mutlaka dinlemenizi istiyorum...
Franz Kafka'nın anlam dolu bir kitabı.. Akıcılık konusunda çok iyi hazırlanmış muhteşem bir kurgu.. Bir böceğin ölmesine üzüldüm adeta :) ama bence kitapta anlatılan şey sadece bir rüyadan sonra bir böcek olarak yaşamak değil.. Kitaptan benim çıkardığım sonuç şu;
Her canlı, her varlık anlaşılmalıdır. Anlamak için sabır gerekir ve dinlemek gerekir.. Karşınızdaki görüntü ne olursa olsun, o şeklin altında yatan derin bir ruh, koskocaman bir dünya bulunuyor... örneğin; insan görünümünün arkasında duygular ve hisler, bir tablonun arkasında huzur ve sükunet, bir müziğin arkasında özgürlük vs.
En güzel şiirinin, son sayfalara bırakılması tıpkı aşkın kısa bir özeti gibi.. etkileyici, hüzünlü..
Biliyorum sana giden yollar kapalı
Üstelik sen de hiçbir zaman sevmedin beni..
Uyandım uyandım hep seni düşündüm.
Yalnız seni, yalnız senin gözlerini..
Sen bayan nihayet, sen ölümüm kalımım
Ben artık adam olmam bu derde düşeli
Şimdilerde bir köpek gibi koşuyorum ordan oraya
Yoksa gururlu bir kişiyim aslında, inan ki
Anımsamıyorum yarı dolu bir bardaktan su içtiğimi
Ve içim götürmez kenarından kesilmiş ekmeği
Kaç kez sana uzaktan baktım 5.45 vapurunda;
Hangi şarkıyı duysam, bizim için söylenmiş sanki
Tek yanlı aşk kişiyi nasıl aptallaştırıyor
Nasıl unutmuşum senin bir başkasını sevdiğini...
Çocukça ve seni üzen girişimlerim oldu;
Bağışla, bir daha tekrarlanmaz hiçbiri
Rastlaşmamak için elimden geleni yaparım
Bu pek de kolay değil gerçi..
Alışırım seni yalnız düşlerde okşamaya;
Bunun verdiği mutluluk az değil ki.
Çıkar giderim bu kentten daha olmazsa,
Sensizliğin bir adı olur, bir anlamı olur belki..
İnan belli etmem, seni hiç rahatsız etmem,
Son isteğimi de söyleyebilirim şimdi;
Bir gece yarısı yazıyorum bu mektubu
Yalvarırım onu okuma çarşamba günleri...
Reklam