Anıl Onur
@anilonur
Anne,babalığınız,kardeşliğiniz,dostluğunuz,öğretmenliğiniz,akrabalığınız, aileniz... hani nerede o sevginiz, saygınız övündüğünüz? Elinizdeki bir cep telefonu kadar da mı değerim yoktu? Beni neden öldürdünüz ey insanlar?
25 okur puanı
Haziran 2020 tarihinde katıldı
bir başka yazın türü: röportaj-öykü·165 syf.·Edebiyat
7/10
2020 72. kitabı
Sait Faik, bu öykü derlemesinde, izleyici olarak katıldığı mahkeme salonlarındaki insanların haletiruhiyelerini tahlil ediyor. Taştan, topraktan bile mutluluk çıkaran bu güzel insanın her yazısını okudum sevecenlikle ancak burada biraz burukluk oldu, mahkeme salonları, hayatın ve insanların masum tarafını yansıtmadığı içindir galiba diye düşünüyorum. Zira, Sait Faik hep güzeli temsil ediyor benim için.
Birdenbire her şeyi hoşuma gitmişti. Ama ben onun birdenbire hoşuna gitmemiştim. Ağır ağır hoşuna gider miyim acaba? Buralarını düşünmedim. Düşünmedim, hemen o gece ona âşık oldum.
"Götürüyorum, havadaki bulutu kovama doldurdum. Götürüyorum."
Kömürcü Hıristo evvela bir şey anlamadı. Şaşkın şaşkın bu sefer yüzüme baktı:
"Ne bulutu kızım?"
"Bayağı bulut... Yusyuvarlak, bembeyaz bir bulut..."
Şimdi anlamıştı artık. Çocukluk geçirmeyen var mı? Kim bilir, belki o da bir gün kovayla evine bir güneş götürmüştü...
Ah, bu insan yüzleri! Her şeyimizi bağladığımız, durmadan yanıldığımız, istediğimiz kadar bol hasletler, adilikler, iyilikler, kötülükler, delilikler, akıllılıklar, sevdalar yüklediğimiz insan yüzleri!
