Anıl Uygur
@aniluygur
“Dünya, kitap raflarında saklıdır..”
Okul Öncesi Öğretmeni
Mersin
47 okur puanı
Ocak 2021 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Kitabın ruhuma bıraktığı kırıntılar ;1000Kitap
Bir İdam Mahkûmunun Son Günü, hepimizi bekleyen son olan ölümün belki de en feci olanı idam, idamın da en feci olanı belki de en kirli buluşlardan biri olan giyotin’in başrol olduğu idamdır.
——————————————
Giyotinin icadıyla adaletin tecelli etmediği toplumlarda bu icat bir eğlenceye, sosyalliğe, halkı neşelendirdiği ve Greve meydanında toplanmasına neden olduğunu bu kitap apaçık ortaya koyuyor.
——————————————
Yaşamın sanki insanlar tarafından dağıtılmasına inanan toplum, ölümün de insan tarafından karara bağlandığına şüphesiz inanmıştı.Halkın ellerini patlatırcasına şaklatmalarına şahit olan idam mahkûmları, idam edildiğine değil belki de halk tarafından ölümünün bu kadar sevindirici bir etkiye sahip oluşuna üzülüyorlardır.
———————————————
Tam olarak ne ile suçlandığını bilmediğimiz mahkûmun hakkında verilen idam cezasını, idam saatine kadar akrebin yelkovanı kovalayışından daha hızlı bir şekilde mahkûmun duygularının birbirini kovalayışına şahit oluyoruz.İçler acısı olan kitap tamamen dram temasını ele alarak bir mahkûm gibi hissettiriyor bizleri.Ve belki de kitabın bazı sayfalarındaki mürekkebin gözyaşımızla buluşması kaçınılmaz oluyor.
———————————————
Kitabın Ön Söz’ü kitap kadar değerli.
İdamın çözüm olmadığı, insanın ölüm kararının sadece tanrı tarafından verileceğini, ölümün çözüm değil sadece ders alınsın diye adeta bir tiyatro gibi halka sunuluşunu, suçluyu değil; suçluyu suçlu yapan toplumu ve kafa yapısını iyileştirmenin en iyi çözüm olacağını bizlere söylüyor.
———————————————
!SPOILER!
Kitabın beni en çok etkilediği yerler; Canını alan Giyoninin çırağı olan Cellat’ı düşünmesi, idamın kaldırılmasıyla birlikte Cellat’ın evine ekmek götürememesini bile düşünüyor olması, 3 yaşındaki kızının karışan saçı ve sakalı sayesinde onu tanıyamaması,
—“Baban nerede
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Kitabın ruhuma bıraktığı kırıntılar ;1000Kitap
Yakıcı Sır, Çapkın bir adam olan “Baron” bitmek bilmeyen flört etme sevgisi, takıntı haline gelir ve her ortamda flört edecek birilerini arar, bu onun için bir tutkudur adeta.
—————————————————
Avusturya alplerine tatile gelen Baron, canı sıkılıp lobiye iner ve kendisine bir av aramaya başlar.Fakat o avı bir türlü bulamaz tam o sırada 12 yaşındaki bir çocuk(Edgar)kadrajına girer.Çocuğu gördükten sonra mutlaka annesinin(Mathilde)’ de otelde olduğunu düşünür.
—————————————————
Kitap Baron’un, Edgar’ın annesi Mathilde’yı avlamak için onunla flört edebilmek için çocuğu aracı olarak kullanmaya başlamasıyla başlar.
—————————————————
Çocuk, 12 Yaşında olmasına rağmen böyle bir adamın onunla arkadaşlık kurmasına hem şaşırır hem çok sevinir.Zweig bu çocuğun psikolojisini öyle güzel anlatmış ki...
Baron’un Edgar’a göstermiş olduğu ilgi alaka çocuğu öyle mutlu etmiştir ki birden 10-20 yaş büyümüş ama aynı zamanda şımartılmak için ve ilgi istediği için Baron’un peşinden hiç anlatmaz.Baron aslında kaleyi içten fethetmeye başlamış oluyor.
—————————————————
Bir şekilde Edgar’ın annesiyle tanışır ve Baron amacına ulaşır.Edgar’ı bir sümüklü peçete gibi kullanıp bi kenara atmıştır bile.Çocuk şaşırır birden bire ilgi manyağı olmuş ve birden bire değersizleşmişti.Çocuk bu davranışın sebebini arar ve bir dedektifin olay yerindeki ciddiliği gibi bu işe el atmaya çalışır, bu davranış bozukluğunun sebebi neydi?Yanlış bir şey mi yapmıştı?İstemeden Baron’un kalbini mi kırmıştı.Baron hadi neyse ama Mathilde’ya ne yapmıştı?O da birden bire değişmişti.Gittikçe hor davranıldı, yasak buluşmalara şahit oldu, sürekli kandırıldı ve gizli gizli buluşmalara sebep olan, istenmeyen bir kişi oldu.Ve biz bu karakteri doyasıya Zweig’ın güzel kaleminden okuduk..
Kitabın ruhuma bıraktığı kırıntılar ;1000Kitap
Bir Zanaatla Beklenmedik Karşılaşma, kitabın adını duyunca bile heyecanlanıyor, tekrardan 2 öyküden oluşmuş 64 sayfalık şaheseri elime almamak için kendimi zor tutuyorum.
—————————————————
Kitapta karakter yok, yankesici kim, onu anlatan kim, ona yardım etmek isteyen kim, bu soruların hiçbirinin cevabı yok.
Belki de bu karakterlerin isimsiz oluşu Zweig’ın bizim o karakterlerle daha iyi anlaşmak,konuşmak,benimsemek, kendimizi daha kolay kitabın içinde bulmak için yaptığı bir jesttir.
—————————————————
Okurken nefesinizin tutulacağı, adeta bir yankesici/hırsız gibi hissedeceğiniz, soğuk terlerle karşı karşı karşıya kalacağınız mükemmel bir eser...Adeta hayata bakış açısını tekrar tekrar pekiştiren, öte yandan Zweig’ın tabirine göre; kötü mesleklerden biri olan yankesiciliğin bile adeta bir ressamın, sanatını icra ederken gösterdiği özeni, disiplini, dikkatini, ciddiyetini bizlere sevdirmeyi başarıyor.Nasıl oluyor demeyin ve alın okuyun bu kitabı.
————————————————
Bir yankesiciye okur olarak yardım etmek; onun işlerinin iyi gitmesini, daha iyi, daha hızlı, daha varlıklı birinin dolgun cüzdanını çalması için yardım etmek isterken birdenbire “ben şu an ne yapıyorum, kendime gelmeliyim, o bir yankesici ve ben buna sempati duyuyorum hemen kendime gelmeliyim” derken bulabilirsiniz.
———————————————
Bu adam böyle bir şeyi hangi zekayla, hangi muhteşem birikimiyle yazabildi, kurgulayabildi -belki de kurgu değil, bizzat günün birinde kendisinin hissettiği duygulardır- anlayamıyorum.
Mutlaka okuyun mutlaka...
———————————————
Kitabın ruhuma bıraktığı kırıntılar ;Edebiyat
Çalıkuşu, bu kitabı okumadan önce önyargı ile; kitabın sadece romantizm içereceği insanın içini acıtacak şeyin sadece aşk ve onun sebep olduğu acılar olduğunu zannettim.
Ve nihayet yanıldım...
———————————————
Reşat Nuri Güntekin’in kalemiyle ilk tanıştığım kitap.
Aklıma gelebilecek tüm güzel kelimeleri bu kitap için söylemek istiyorum.Naiflik, kibarlık, sadelik, doğallık ve bunun gibi bir çok kelimeler kitabı okurken ve kapağını kapattıktan sonra içimde dans edişine şahit oldum ve oluyorum.
———————————————
Kitabın öne çıkan iki karakteri var ;
Birincisi Feride (Çalıkuşu)
İkincisi Kamran (Feride’nin teyzesinin oğlu)
———————————————
Kitabı bitirdiğim zaman Feride’yi özlediğimi hissettim garip bir şekilde , bitmemesini aynı zamanda bir an önce sonunu merak edip bitmesini istediğim bir kitaptı.
Feride arkadaşları tarafından itilip kakılan , bu itilip kakılmayı ciddiye almayıp daha da devam eden yaramaz bir çocuk.
Feride’nin yoksun olduğu şey arkadaşları tarafından merak edilmeyip sevgilisi oluşuna dahi ihtimal verilmeyecek bir hayatı olması ve en önemlisi güzelliğinin farkında olmayışı.Bir gün Feride arkadaşlarına uyum sağlamak için olmayan bir aşığı ve aşkıyla alakalı tatlı bir yalan söyler ve bu yalan güzel bir gerçeği doğurur.Bu doğru bir çok yanlışa bir çok olaya sebep olur ama (spoiler)...... sonunda o doğrunun eninde sonunda doğru oluşu onu mesut etmiştir.Güzelliği başına bir çok bela açar, kıskanılması, ötekileştirilmesi kaçınılmaz olur.Düşünün şu anki hayatta çirkin olduğunuzda itilip kakılıyor, sosyal bir hayat veya istediğiniz bir aşk yaşayamıyorsunuz.Bir de bunun tam tersini düşünün güzel olmanız yadsınamayacak derecede başınıza bela açıyor ve siz bu durumdan güzel olduğunuz için rahatsız bile olabiliyorsunuz.
————————————————
Karakterime bir yeni karakter
Kitabın ruhuma bıraktığı kırıntılar ;Edebiyat
Kuyucaklı Yusuf, bu kitaba başladığımda bu kadar duygulanacağımı ve derin derin düşüneceğimi tahmin edemedim..
Karakterleri, mekanları, ilk başlarda gereksiz görünen betimler sonrasında her duygunun karakterle özdeşleşmiş olduğunu gösteriyor biz okurlara.
——————————————
Romandaki anlatımın yalınlığı ve katılığı olayların acımasızlıktan yoksun olmadığını, hatta gayet doyurucu bir dille acımasızlığı işleyeceğini belli ediyordu.
——————————————
Roman, ölümle başlıyor, ve maalesef spoiler vermek zorundayım; ölümle bitiyor.Kitaptaki baş karakterin anası ve babası eşkıyalar tarafından öldürülüyor ve bu olay yaşanırken Yusuf’umuz dokuz yaşında.Kimi kimsesi olmayan Yusuf’un o anki psikolojisi, henüz hayatın ne olduğunu bilemezken, yetim ve öksüz kalmanın ne demek olduğunu bilmeye mecbur kalıyor.İşte bu sırada “Kaymakam” onun yeni bir ailesi (babası) oluveriyor ve evlatlık olarak yaşamına devam ediyor.Yusuf’un üzerindeki mahcubiyet duygusu bir an olsun gitmek bilmiyor ve böylece sürekli özgür olmaktan mahrum bir halde yaşama tutunmaya çalışıyor.Hayatın ve insanların zalimliği karşısındaki naif duruşu ile bir yandan trajik bir sona ilerliyor, bir yandan da yaşadığı lirik aşk hikâyesinin kahramanı olarak kendini bulduğu farklı kültürde yaşam mücadelesi veriyor. Mesleği olmayan daha doğrusu hayatta hiçbir işten anlamayan, okuma yazması bile tam olmayan Yusuf “bir şey” olmak için çırpınıyor.
——————————————