çalıkuşu
@ankh6
önce hayata atıldım. fakat bunu nasıl yaptığımı bir türlü anlayamadım.
"İnsan neden ölümsüz değil?" diye düşünüyordu. "Beynin merkezi ve kıvrımları, görme ve konuşma kabiliyeti, bu sağlık ve deha, bütün bunlar toprağa karışarak eninde sonunda yerkabuğuyla birlikte soğumaya ve sonrasında dünyayla birlikte güneşin etrafında milyonlarca yıl anlamsızca ve amaçsızca dönmeye mahkûmsa neye yarar? Toprağın alnnda soğuyacak ve dünyayla birlikte dönecekse insanı bu yüksek, neredeyse Tanrısal aklıyla yoktan var etmeye ve sanki alay edercesine tekrar çamura dönüştürmeye hiç gerek yok." Maddenin dönüşümü... Ölümsüzlüğün karşısında bu ucuz bahaneyle teselli olmak ne büyük korkaklık! Bilincin dışında doğada meydana gelen bu süreçler, insanın aptallığından daha aşağıdır, çünkü aptallıkta bile bir bilinç ve irade mevcuttur; süreçlerde ise buna eşdeğer bir şey yoktur. Yalnızca ölüm karşısında saygıdan çok korku duyan bir korkak, bedeninin zamanla bir otun, taşın ya da kurbağanın içinde yaşayacak olmasıyla teselli olabilir. Maddenin dönüşümünde kendi ölümsüzlüğünü görmek, kırılan ve artık faydasız olan değerli bir kemanın kutusuna parlak bir gelecek öngörmek kadar gariptir.
Reklam
Hayat can sıkıcı bir tuzaktır. Düşünen bir insan olgunluğa eriştiğinde ve tam bir bilinç kazandığında kendini istençsiz olarak sanki çıkışı olmayan bir tuzağın içindeymiş gibi hisseder. Aslında insan, iradesi dışında birtakım tesadüfler tarafından yokluktan var olmuştur. Peki neden? Varlığının anlamını ve amacını öğrenmek ister, sorularına cevap alamaz ya da saçma sapan cevaplar alır. Kapıyı çalar, ama açan kimse olmaz.
Bu kitabın bende o kadar ayrı bir yeri var ki yorumuma nereden başlasam bilemiyorum. Yüzlerce, binlerce kelime yazsam yine bir şeyler eksik kalacak; yine bendeki yerini ifade edemeyeceğim. Çalıkuşu; kadınların arka planda kaldığı o döneme ait çoğu kitaptan farklı olarak, tek başına ayakta duran Feride'nin hikayesini anlatıyor. Yazarın kusursuz yazım şekliyle, okur kendini kolayca Feride'nin yerine koyabiliyor. Öyle ki şahsen istemediğim kadar çok empati yaptım. İlk kez lisede okuduğumdan beri her sene umutsuz hissettiğimde okumaya başlar, sindire sindire uzun bir süreye yayarak okur ve sanki ben Feride'ymişim gibi; onunla beraber üzülür, o kendini teselli ettikçe ben de kendime hiç yoktan teselliler uydururum. Feride yeri gelir ben olur, yeri gelir en yakın arkadaşım olur. Bir yolunu bulur kendini bir kitap karakterinden daha fazlası haline getirir. Karanlıkta hapsolmuşken bir umut ışığıdır benim için Çalıkuşu. Ayın on beşi karanlıksa diğer on beşinin mutlaka aydınlık olacağının hatırlatıcısıdır.
Reklam