Bak ölüm nefes alıyor göğümüzde
Tam kavuşmuşken beyaz esintili mevsimlere
Sarmışken tam yağmurun imrendiği kalbini
Hayır, olamazdı olması istenen
Aşmalıydı birimiz kokuşmuş kelimeler sahrasını,
Uzamalıydı aramızda sükutun o kavi gürültüsü.
Bak şimdi nasıl da nefes alıyor ölüm kelimelerimizde
Tam başlamışken yüreğinin şiirine
Evet oluyor yine olması gereken, olamazdı olması istenen
Düşüremezdik ömrümüze grinin müphem tonlarını.
Bak, yağmurun imrendiği kalbin ıssız şimdi,
mahşer misli vehmî odalarda
Taşıyorsun korkularını, bıçak sırtı kelimelerle suratsız acılara.
Biliyorsun sen de olamazdı olması istenen
Kurşunî sığ çehrelerin ortasında
Soylu bir aşktı çünkü talip olduğun;
Esterilemezdin ya Anna'ya...
Sana dönük bir yüreğin öz çehresiyle,
Kucağında kutsal bir emanet sızlarken üstelik,
Esterilemezdin ya Anna'ya...
Bürünemezdin yersiz yurtsuz, nereye gideceğini bilmeyen korkulu bir yalnızlığa.
Bak işte nefes alıyor ölüm bu kez yürekçiğimizde
Ölmeli diyor ikinizden biri,
Ki birimiz diğerimizdi aslında.
Ölmesi yani birimizin,
Ölmesiydi diğerimizin;
Ki temize çıksındı bu soylu aşk...
Reklam
“bilge ol yüreğim, n'olur.
yüreğim, alabildiğine yorgunsun
duyuyorum ağır ve sessiz vurduğunu
ben okudum, biliyor musun
ruhların ölümsüz olduğunu.”
Anna Ahmatova
Anna Ahmatova
“Sevgili Anna, en güvendiğin insanlardan kötülük görüp üzülmen güçsüz biri olduğun anlamına gelmez. Fizik kurallarına göre; sırtını dayadığın bir nesne birdenbire giderse sen de o yöne doğru devrilirsin. Yani bunun güçsüzlükle alakası yok."
Sigmund Freud
Sigmund FreudReklam
Reklam