Eskiden küçük bir çocuğun hediye paketini açıp, içinden çıkan oyuncağı incelemeye başlaması gibi neşe,heyecan ve merakla kitaplara sığınırdım. Okumak beni güçlendirir, hayata tekrar hazırlardı. Şimdi ise, yaşlı bir ninenin ev içinde yaptığı kısacık bir yürüyüşten sonra kendisini en rahat koltuğa bırakması ve kısa, hızlı nefeslerle sakinleşmeye çalışması gibi kitaplara sığınıyorum. Kitaplar artık hayata karşı kırgınlıklarım, bıkkınlıklarım, caresizliklerim için teselli ediyor.
Önündeki çayırın tamamı unutmabeni çiçekleriyle bezenmişti. İçlerinden yer yer gameler ve kocaman kırmızı gelincikler fışkırıyordu ama ufak unutmabenilerin mavisi çimenin İsviçre yeşili arasından parlıyordu. İsviçre yeşili olduğundan eminim, patentini hiç kimsenin almamış olması ilginç.