Fatih Duman _ Ene (yorumu)1000Kitap
#okudumbitti
Bu kitabı yaklaşık 2 sene önce almıştım ama okumak bir türlü nasip olmadı, hep bakıştık, yazarını takip ettim gönderilerine baktım. Çok sevilen, kitapları da çok satan bir yazardı, sonra imza günü denk geldi , önce bir tanımak istedim.Yazar çok şaşırmıştı nasıl okumadım diye, haklıymış, nasıl okumadım yaa. Gittim bir tane de anneme aldım.
Annem Aziz Mahmud Hüdayi hazretlerini çok sever , imzalı kitabı olsun dedim , hem her yaştan her insanın okuyabileceği türden bir kitap .
Her şeyin bir zamanı vardır ya bu kitabın da zamanı Haziran 2026 imiş. Çok şeyler kattı, çok şeyler öğrendim , hikayesini de az çok bildiğim için. TGRT Belgeselin yaptığı filmi geldi gözümün önüne hep .
Kitap bir çok kişinin ağzından anlatılıyor, Aziz Mahmud Hüdayi hazretlerinin Nefsi konuşuyor, sonra bir karakter daha var kitabı okuyan onun ağzından da okuyoruz , bu şekilde merak ederek hızlıca okunabilir, gönülden tavsiye ederim.
İlk kez okuma grubuyla bir kitap okudum başka türlü bir kitap okuyacak kafada değilim bu aralar, çok iyi oldu vesile olanlardan Allah razı olsun. 
Evimdekahvekokusu
#FatihDuman #ENE
Evimdekahvekokusu
#FatihDuman #ENE
Kısa ve öz hayat hikayelerini okuyacağımı baştan bilerek başladığım bir kitaptı yormayan ama düşündüren. Okurken bazen üzülüyorum bazen gülüyorum duygudan duyguya geçiş yaptırıyordu. Bu yazarı okumak beni hiç şaşırtmadı. Uzun zamandır okumak istiyordum zaten bu kitabınıda bu kitaptan sonra tüm kitapları okumak ve kütüphanemde yer vermek istiyorum. Selime teyze ben de gelecekten ve anneme senin çocukların gibi davranmaktan çok korkuyorum umarım hayırlı bir evlat olurum.
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Annem Öldü Mü? – Vigdis Hjorth
Bu kitabı bitirdiğimde ilk hissettiğim şey üzüntü değil, şükürdü.
Hem bir anne olarak hem de bir evlat olarak kendi annemle olan ilişkimi düşündüm. Elbette her ilişkide kırgınlıklar, yanlış anlaşılmalar, söylenemeyen sözler vardır. Ama bu kitapta anlatılan görülmeme, duyulmama ve yok sayılma hissi öylesine ağırdı ki sayfalar boyunca içim sıkıştı.
Yazar, bir çocuğun yalnızca fiziksel ihtiyaçlarının karşılanmasının yeterli olmadığını; anlaşılmaya, görülmeye ve duygularının kabul edilmesine ne kadar ihtiyaç duyduğunu çok çarpıcı bir şekilde anlatıyor.
Kitabı okurken zaman zaman kendi çocuklarımı düşündüm. Bir anne olarak beni en çok sarsan şey, onların bir gün kendilerini bu kadar yalnız ve değersiz hissedebilecekleri ihtimaliydi. Çünkü bazen çocukların en çok ihtiyaç duyduğu şey çözüm değil, gerçekten görülmektir.
Bu kitap bana bir kez daha şunu hatırlattı:
“Çocuklar anne babalarının mükemmel olmasına değil, duygularının fark edilmesine ihtiyaç duyar.”
Bitirdiğimde anneme karşı daha fazla minnet, çocuklarıma karşı ise daha fazla farkındalık hissettim.
️ Bazı kitaplar hikâye anlatır, bazıları ise insanın kendi hayatına ayna tutar. Bu kitap benim için ikinci gruptaydı.
Édouard Louis’nin yeni romanı Monique Kaçıyor’u bitirdim. Kitabı bitirdiğimden beri içimde bir ağırlık var. Önceki kitabı olan Bir Kadının Kavgası ve Dönüşümleri’nin sonunda Monique’i Paris’in göbeğinde, kendi kozasını örmüş, özgürleşmiş bir kadın olarak görmüştük. Monique gerçek aşkı bulmuştu, iyi bir adamla beraber, iyi bir hayat yaşıyordu. Bu içimi rahatlatmıştı ve konforlu mutlu son yalanlarına kendimi kaptırmıştım.
Oysa hayat, bu kadar korunaklı limanlarda sabitlenmiyor. Elli yaşından sonra bir kadının, cebinde tek kuruşu olmadan, sırf en temel hakkı olan "şiddetsiz bir yaşam" için her şeyi ortasında bırakıp yeniden kaçmak zorunda kalması çok sarsıcıydı. Okurken hissettiğim boğulma hissi, yazarın üslubundan ziyade eril şiddetin sıradanlığıyla yüz yüze gelmekten.
Beni okurken en çok çileden çıkaran, erkek egemenliğinin evleri abluka altına aldığının yüzüme çarpması oldu. Kadın her taraftan kuşatılmış durumda. Monique bu şiddet çemberinden bir şekilde kaçıp canını kurtarsa bile, yine erkek egemen dünyanın sınırlarına çarpıp duruyor. Elli yaşını geçkin bir kadının hayata sıfırdan, üstelik birilerine sığınarak, kendini yük gibi hissederek başlamak zorunda kalmasının ne kadar yorucu olduğunu tahmin edebiliyorum. En acısı bunun kurgu olmaması... Kim bilir kaç evde bu ataerkil kabus sıradan bir gün gibi yaşanıyor.
Édouard’ın annesine yardım ederken yaşadığı duygular bana çok insani geldi. Bir önceki kitaptaki sert tutumu, öfkesi gitmiş; yerine duygularını törpülemeyi başarmış, olgunlaşmış bir adam gelmiş. Kafasında sürekli "anneme neden bu kadar çok yardım ediyorum" sorusunun cevabını arıyor. Bence Édouard, Paris’teki ayrıcalıklı hayatını ailesine, annesine borçlu olduğunu düşünüyor. Onların yaşamlarını dünyaya anlatarak bir hayat inşa ettiğinin farkında. Sadece
Puan vermedi·192 syf.··
Beğendi
·2026 22. kitabı
·29 saatte okudu
·Okunma: 05 Haziran 2026 14:46
Geri verilen kız |
Yaşayan iki annenin biricik yetim kızıydım. Biri beni daha ağzımda sütü kurumamışken evlatlık vermişti, diğeri de beni 13 yaşında ilk anneme iade etmişti. Ayrılıkların, yalancı ya da gerçeği söylemeyi reddeden akrabaların, mesafelerin kızıydım. Aslında kimin kızı olduğumu bilmiyordum.
14 yaşında bir kızın yaşadığı iade edilme hikayesini okuyoruz. 6 aylıkken başka bir aileye verilen ve 14 yaşında tekrar ailesine iade edilen bir kızın kalp kırgınlığını, bekleyişini, kandırılmasını okuyoruz kitapta. Sevgi dolu, kitaplarla çevrili, piyano dersleri, dans dersleri aldığı elit ve konforlu bir dünyada büyüyüp sonra gerçek ailesine, fakirliğe, açlığa iade edilir Arminuta. Şehirdeki annesi onu neden bırakmıştı? Hasta mıydı? Belki de ölmüştü. Cevabını bulamadığı sorularla gerçek ailesinin içine karışıp yeni tanıştığı kız kardeşine ablalık yapar.
Aidiyet, kimlik arayışı ve sınıf farkını genç kız olmaya çalışan bir çocuğun gözünden çarpıcı şekilde aktarmış yazar. Hüzün içinde okudum, sanki yaşadım. O kadar beğendim ki bu kitabı anlatamam büyüme hikayelerini, realist hikayeleri sevenlere kesiinnnnnlikleee tavsiyedir
Puan vermedi·172 syf.·
2026 33. kitabı
Baya zaman oldu bir kitabı okurken kitaptaki öznelerle hemhal olmayalı.Bu kitabı okurken ara ara yuh devenin nalı bu kadar da olmaz desem de çok beğendim:) Acayip psikolojik tahlilleri olan bir kitap.Ben asla olamam dediğim karakterler var.Özellikle kızı olan Şirin, babası annesini aldatsin diye arkadaşını ayarlamaya çalışan daha sonra da babasının sevgilisi ile arasını düzeltip kavuşturan bir evlat ,düşman başına:)) Babasını kaybetmiş biri olarak anneme hep derim iyi ki babam senden önce vefat etmiş evlenme ihtimali çok yüksek olduğundan :) Çok şükür yaşamadım babamı annem dışında biriyle görmek kabus olurdu:)
Kitapta eleştirdiğim çok taraf vardı aşkı masumca anlatmak varken yasaklaştırıp güzellemenin manası yoktu .Her iki tarafın evli olması ve bunun normalleştirilmesi hoşuma gitmedi .Ha bir de öğretmenin öğrencisine aşık olması .Bu kadar eleştirecek şeyi olup da benim beğenmem şaşırttı bunu da yazarken fark ettim:) Sanırım bendeki merak duygusunu tetikledi uzun zamandır bu türde kitap okumuyordum.Kitaptaki öznelere söylene söylene bitirdim.:)Okumayanına tavsiye ederim.
