Ne kadar çaba göstermem gerektiği konusunda önüme sınırlar koysalar öyle rahat ederdim ki. Biri keskin sınırlar çizse üzülmek yerine müteşekkir olurdum.
Aynadan yansıyan yüzüm şaşırtıcı derecede canlıydı. Bana yabancıydı. Benim üzüntülerim, acılarım, buna benzer hislerimle en ufak ilgisi olmadan kendine ait bir hayatı yaşıyordu.
Kimi zaman beni çok etkileyen, kimi zaman utanmama, acı çekmeme neden olan şeyler olduğundan emin olmama rağmen aradan zaman geçtikçe sanki hiçbir şey olmamış gibi hissediyorum. Şimdi denen an ilginç.