Kendi oubliettemin duvarlarına tuğla koyduğum bi düşten kalktım bu hafta. Yalnız kalmayı, tek başıma düşünmeyi sevdiğime mi yoksa insanlardan kendimi dışladığım müthiş bir kabusa mı yorsam bilemedim.
Irk bitig kuğudan söz eder. Yaşlı bi askerin eve dönüşünü simgeler. Kuğum yanıbaşımda iken savaşım nerede?
Önceleri kendimi bulunmaz hint kumaşı sanardım. Yokluğumdan kaç metre kefen çıkar dünyaya?
Yalnızlığımı iki kat sarınıp uyuyorum geceleri
Unutulmamak için haplar yutuyorum geceleri
Kirletmemeye ant içtiğim düşüncelerim ;
Eskitmeye kıyamadığım kefenim için,
Ben kuğumu yalnız bırakıyorum da
oubliettemin çamurunda boğuluyor sanki.