ALAMUT - HASAN SABBAH - CENNET
Tabi ki bu bir kurgu eserdir. Ana kahraman Hasan Sabbah. Hikaye sürekli bir yerden bir yere götürülen 13 yaşındaki Halime ile başlıyor. Satın alınmış ve bir kaleye götürülüyor. Alamut Kalesine. Kız öldürüleceğini düşünürken girdiği yerde kızların sesini duyunca biraz rahatlıyor. Gözleri bağlı. Sonra bağı çözüyorlar ve karşısında Meryem. Meryem çok güzel bir kadın. Görmüş ve geçirmiş. Halime’nin yaşından dolayı yaşadığı çelimsizliği ve korkusunu görüyor. Korkma diyor. Halime’yi bir güzel temizliyorlar, yıkıyorlar. Onunla konuşuyorlar, cesaretlendiriyorlar. Korkusunu yensin diye rahatlatıyorlar. Sonra Meryem “iyice dinlen” diyor. Yarından itibaren eğitimler başlıyor. Bir de Apama var. Yaşlı bir kadın ama gençliğinde çok güzelmiş. Uğrunda kimler kimler ölmüş ama güzelliğini kaybetmiş. Bunun farkındalığı içten içe Apama’yı üzüyor ama yapacak bir şey yok. Her güzellik geçicidir. Kendi güzelliğini kaybetmesinin acısını çekerken, orada hayatının başında yeni yeni serpilmeye başlayan güzel kızları da aşırı kıskanıyor. Apama oradaki kızların hepsinden sorumlu. Onlara eğitim vermek. Ne eğitimi? Dans, şiir, güzel söz söyleme sanatı, dini eğitim, erkekleri etkileme sanatı vs. Eğitim başlıyor ve Halime bambaşka bir dünyaya gözlerini açıyor. Sara isimli zenci bir kızla aynı odaya veriyorlar. Sara farklı eğilimleri olan bir kız. Halime’yi geceleri öpmeye çalışıyor, okşuyor. Halime ilk başlarda karşı koysada sonra o da karşılık veriyor. Bildiğiniz lezbiyen bir ilişki. Halime böyle eğilimi olan bir kız değildir ama karşı koymuyor işte. Sara’yı sevdiği için.
Hikaye bir de başka yerden devam ediyor. İbni Tahir isimli genç. Burada İslam dininin mezhep problemleri de ortaya çıkıyor. Şiilik ve Sünnilik meselesi. Peygamber Efendimizden sonra halifelik ünvanının Hz Ali’ye geçmesi gerektiğini
İnsanlık tarihinin en büyük deneylerinden biriEdebiyat
"Hiçbir şey gerçek değil. Her şey mübah."
İsmaili öğretilerinin gerçeklerini arayan bir adam, yolun sonunda bütün araştırmalarının bu cümleye çıktığını öğrendiğinde en fazla ne yapabilir? Ya da soyut bir cennet vaadiyle kalpleri umutsuzluğa gömülmüş müslüman topluluğunun içindeki ateşi tekrar yakmak, tek bir emir ile cennet uğruna ölüme koşmaları mümkün müdür? Peki ya bu insanlar gerçekten cenneti deneyimleyebilselerdi? İşte tüm bu soruların cevaplarını öğrenebilmek için yazar bizi yüzyıllar öncesine, Hasan Sabbah'ın Alamut Kalesine ve içindeki cennet bahçelerine doğru destansı bir yolculuğa çıkarıyor.
Yazar, kitaba cennet kızlarından biri olan Halime'nin bakış açısıyla başlayarak bizi oradaki ortamı ve karakterleri incelemeye itiyor. Aslında hiçbiri nerede olduğunun ya da hangi amaçla orada olduğunu bile bilmemektedir. Tek bildikleri Hasan Sabbah’ın mahiyetinde olduklarıdır. Mental olarak hiçbiri tam olarak olgunlaşmamış ve sorgulama becerilerinden yoksundur. Onları eğitmesi için orada bulunan yaşlı hayat kadını Apama ise yaşlılığını kabullenemeyen, gençlik ihtiraslarını kaybetmemiş, diğer kızlara karşı duyduğu kıskançlıktan dolayı onları hor gören bir figür olarak karşımıza çıkıyor. Özellikle Meryem’e karşı olan nefretini, onda kendi gençliğini ve güzelliğini gördüğünü ama bunu kullanmayı beceremeyecek kadar zeki olmadığını düşünmesine bağlıyorum. İkisi de birbirinden zıt motivasyonlara sahiptirler. Apama rasyonel bir karakter. Hayatın zorluklarını geçirmiş ve duygulardan sıyrılmış, ahlaki olandan ziyade gününe ve önüne bakar. Yaşlı bir hayat kadını olarak dışarıda hayatta kalmanın zorluklarını bildiği için oradaki kızlarla olmak ona her ne kadar zor gelse de cennet bahçelerindeki hayatı seçmiştir. Meryem ise daha duygusaldır. Ahlak pusulası daha güçlü ki bu yüzden
Reklam
Vladimir Bartol'un yazdığı tarihsel gerçek olaylara dayanan kurgusal bir eser. Temeli gerçeklere dayansa da çoğu karakter ve yaşanan olaylar yazarın anlatmak istediği olaylar çerçevesinde oluşturulmuş. Kitabın amacı kendi zamanında totaliter ve faşist rejimlere karşı bir eleştiri niteliğindedir. Yazarın anlatım tarzı, metnin akıcılığı, gerçekçi ve tutarlı oluşu, derin ve felsefi olması yönünden bu kitap gerçek bir klasiktir.
Olay Demavend Dağlarında Alamut Kalesinde gerçekleşir. Alamut anlam olarak "Kartal Yuvası"demektir. Bu kale İsmaili öğretisinin devam ettiği yerdir. Kaleyi üç bölüme ayırabiliriz. Fedailerin yetiştiği bölüm, kadınların bulunduğu bölüm ve Cennet Bahçeleri. Bu üç bölüm de birbirinin varlığından haberdar değildir. İsmaili öğretisi genişleme arzusunda olduğundan dolayı yeni talebelere ihtiyaç vardır. Bu talebeler de çoğunlukla kölelerdir. Köle pazarlarında toplanan kız-erkek köleler bu kaleye getirilir. Saraya gelen köleler o normalde düşünüleceği gibi kendilerini kötü tecrübelerin beklediği sanır. Aksine gelenlerin bütün ihtiyaçları eksiksizce karşılanır. Yenilen her öğün şölen gibidir, kalede insanlardan güzel arkadaşlıklar görürler, kendilerine tarih, felsefe, edebiyat gibi alanlarda dersler verilir. Tabi hiçbir şey karşılıksız değildir ve bütün bunların karşılığı düşünülenden daha büyüktür. Kaleye fayda sağlamayacağı düşünülen kimse getirilmez bu yüzden herkesin bir misyonu vardır. Erkekler ve kadınların misyonu ayrıdır. Erkekler gördükleri irade eğitimleri, savaş eğitimleri ki bu eğitimler çok sert süreçlerdir sonrasında bir gün fedai olacaklardır. Fedai, kendini düşünmeden komutan(Hasan Sabbah) adına feda edecek kişi anlamına gelir. Yani gerekirse canına kayıabilecek suikastçilerdir.. Kadınların misyonu ise daha farklıdır. Onlar, Kalenin
Fedailerin kalesi Alamut...Kayaların arasında yükselen kale, rüzgârın uğultusuyla karışan haşhaş kokusu, Elburz dağlarının soğuk nefesiyle yıkanan bahçeler... Vladimir Bartol, 1938'de kaleme aldığı bu eserde, sanki o tozlu çağın kapısını aralayıp bizi içeri buyur etmiş; ama içeri girince anlıyoruz ki, bu sadece bir tarih değil, insanın ruhunun en karanlık köşelerine inen bir ayna.
Hasan Sabbah, Seyduna, o yaşlı tilki... Gözleri çöldeki bir kuyunun dibi gibi derin, sesi ise zehir gibi sakin. Kalbi çoktan kurumuş, inanç denen şeyi bir silah olarak keskinleştirmiş. "Hiçbir şey gerçek değil, her şeye izin vardır" derken, dudaklarında belli belirsiz bir tebessüm... Çünkü o, cenneti yalanlamış, cehennemi de. Geriye kalan tek gerçek: kudret. Ve kudret için her yol mübah.
Alamut'un gizli bahçelerine adım attığında toz yerine misk kokusu dolar ciğerlerine. Genç delikanlılar, daha dün köylerinde keçi güden çocuklar, haşhaşla uyutulup o bahçelere bırakılır. Uyanırlar ki etraflarında huriler, şarap nehirleri, meyve dalları eğilmiş... "Bu cennet" derler, "Seyduna bizi buraya gönderdi, emrine itaat edelim ki tekrar gelelim." Gözleri faltaşı gibi açık, kalpleri teslim olmuş. Fedailer işte böyle doğar: ölümün öpücüğünü cennet vaadiyle ödeyenler.
Bartol'un kalemi, Hasan'ın zihnini öyle bir açar ki, okurken kendi beyninin kıvrımlarında geziniyormuş gibi hissedersin. Adam inanmaz. Ne Allah'a, ne peygambere, ne de yarına. Ama başkalarının inancını bir yay gibi gerer, okunu fırlatır ve o oklar Nizamülmülk'ün göğsüne, vezirlerin boğazına saplanır. Fedailer ölürken gülümser, çünkü onlar için ölüm bir kapı değil, eve dönüştür.
Romanın içinde dolanırken hissedersin o dağ rüzgârını ensende; kalenin taşlarında yankılanan ezanla karışmış fısıltıları duyarsın. Halima'nın masumiyeti, İbni
Maxim Gorki’nin 11 kısa hikayesinden oluşan bu kitabı, dönemin Rusya’sını, halkını ve özellikle hapishane yaşantısını ele alır. Öykülerde acı ve dramın öne çıktığı bu eseri okumanız dileğiyle…
Alamut...
Kitabı kesinlikle tarihe meraklı herkese tavsiye ediyorum. Hasan Sabbah ve onun Deylem Krallarının kendilerine yaptıkları bahçeler üzerinde yarattığı sahte cenneti... Yazarın 10 sene süren araştırmaları sonucunda ortaya koyduğu mükemmel bir kurgu.
İbni Tahir, Cafer, Yusuf, Süleyman, Halime, Meryem ve Apama.
Okurken kendimi Hasan Sabbah'ın haşhaş vererek sahte cennetine gönderdiği fedailerinin yerine koyup neler düşünürdüm/hissederdim diye defalarca sorguladım.
Kitap insanı içine çekiyor lakin ara ara durup düşünmekte fayda var.
Reklam
Reklam