Bu aralar Aylak Adam Yayınları’nın aforizmalarına feci takmış durumdayım.
Jane Austen’i, hatırladığım kadarıyla ilk defa okuyorum. Bu seriden soluksuz okuduğum kitaptı. Austen’in diğer eserlerine de şans vermeyi düşünüyorum. Ben aforizmalarını sevdim:)
Müthiş bir girişi var. Henüz yeni başladım okumaya ama yazmadan edemedim. Bilmem kaç kez okudum tekrar tekrar o satırları. Müsaadenizle, sizinle de paylaşıyorum;
“Neyse, beni okuduğun zaman, bu kitabı at ve çık.
Kitabım çıkmak arzusu versin isterdim sana, nereden olursa olsun çıkmak - kentinden, ailenden, odandan, düşüncenden. Yanına alma kitabımı. Menalque olsam, seni götürmek için sağ elinden tutardım, sol elin bunu bilmezdi, sonra, kentlerden uzaklaşır uzaklaşmaz bırakırdım bu sıktığım eli, sonra sana: Beni unut, derdim.
Kitabım kendisinden çok kendi kendinle ilgilenmeyi öğretsin sana - sonra kendi kendinden çok, kendi dışında kalanlarla ilgilenmeyi.”
“Yürürken düşünmek, düşünürken yürümek”Deneme
Yürüme’yi, sadece “yürümek” olarak düşünmeyen, derinlemesine kavrayan ve inceleyen insanlar için çok güzel bir yapıt olduğunu düşünüyorum.
Kitabı ilk keşfettiğimde çok heyecanlanmıştım, ki okuyalı aylar olmasına rağmen hâlâ satırlarını kurcalarken heyecanlanabiliyorum.
Benimle gittiğim hemen hemen her yere geldi, kendileri. Yürürken de, düşünürken de, otururken de hep yanımdaydı. Bir şeyler paylaşabildik.
Uzun zaman sonra bir kitabı bu kadar içselleştir(ebil)dim.
Benim için hâlâ bir başucu kitabı.
Yürümek, sadece “yürümek” değil.
(diyorum, yine.)
Çok derin anlamı var, benim için.
Satırlarda kendime ve düşüncelerime dair bir şeyler görebilmek, aynı noktalarda buluşmak çok güzel hissettirdi.
Düşüncelerden çıkmak isteyenlere ya da düşüncelere dalmak isteyenlere ‘yürüme’yi kendi çapımda tavsiye ediyorum, diye noktalıyorum cümlelerimi.