medi
@apoelover
Alnıma yazılmış acıklı bir şiirdi. Çocuğumdu. Sevgilimdi. Bensiz edemezdi. Ya ben? Onunla edebilecek miydim? Tek bildiğim, onsuz edemeyeceğimdi.
Reklam
Biliyordu. Bir daha bırakamayacaktı beni. Nereye giderse gitsin bana dönecekti. Burası ikimizin evi, ikimizin alemi olacaktı. Başka hiçbir şeye ihtiyacımız kalmayacaktı. Hakikat, huyunu bize göre ayarlayacaktı. Saatlerin akrebi Mahur, yelkovanı ben olacaktım. Zaman, bundan böyle aşkımızın ta kendisiydi.
- Saat yok mu?
- Artık yok.
- Zaman yok olsa da saatler hep var canım Nafiz.
- inanmak isteyene var saatler.
İnsanın, ne kadar aşık olursa olsun, ne yazık ki Zaman'ın oyunlarına karşı koyma gücü
yoktur. Zaman'la Aşk, kafa kafaya verip aşıkları ayırmanın yollarını tasarlar durur.
Sanki senelerdir beraberdik. Sessizlik kadife parlaklığındaydı. Ne de güzel susuyorduk. Susmak daha şairane sevmemizi sağlıyordu.
Reklam