Hayat ve umut ağzında küle dönmüştü. İçindeki kargaşadan titriyordu. Dişlerinin arasında umutsuzluk eziyordu. Bu bunaltı, kasvetli, yalnız hayatında bildiği her şeyden daha beterdi.
“Gece gökyüzünde kendini fark ettirmeden ilerliyordu. Günün aksine ses çıkarmıyor, izini belli etmiyor, görünmeden, hissedilmeden üzerlerinden geçiyordu.”