ömer akgül
@ardkya
Her ataerkil toplumda yaşanan babalar ve oğulların yüzyıllarca süregelmiş ve gelecek olan kadim çatışmasını,bir nevi yüzyıl akım savaşları da denebilecek çatışmayı ele almıştır.Kitap en az 1 buçuk yüzyıl daha eskimeyecektir ve ehemmiyetini kaybetmeyecektir.Bazılarının sonraya bazılarının ise önceye ayak uyduramadığını da anlatmıştır fakat şimdideyken önceyi anlayamayanın halinin bedbaht olduğu da yazarın vermeye çalıştığı ters köşe bir mesajdır(yanlış da anlamış olabilirim çünkü çok ince)
Kısaca:
'O zamanlar yeni bir şeyin doğduğunu hissettim;yeni insanlar görüyordum ama nasıl hareket edeceklerini,onlardan ne bekleneceğini bilemiyordum.Ya susacak ya da ne biliyorsam yazacaktım.İkincisini seçtim'
-Turgenyev
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
yusuf atılganın kendine özgü kaleminin bu son kitabıyla oturmuş olduğunu düşünüyorum,kitabı bitirdikten sonra ömrü yeteydi de birkaç eser daha kazandırsaydı dünyamıza diye düşündüm.Yusuf Atılgan'ı araştırmadım fakat yazdıkları honore de balzac dantelliğinden çok jack london-bukowski arası bir tarza sahip olabileceğini düşündürüyor açıkçası yazarı araştırıp hayal kırıklığına da uğramak istemediğimden bakmayacağım.Kitap 1920lerin başında geçiyor ve kitap size toplumcu gerçekçiyi iliklerinize kadar hissettiriyor fakat gerçekliği bozan birkaç unsur vardı örneğin köylüler arası diyologlarda 'allah' kelimesi yerine 'tanrı' kullanılıyordu ve diyaloglarda pek de bir anadolu ağzı kullanılmamış gibiydi fakat okunurluğu sağlamak için yapmış olabilir bunu o yüzden pek bir şey diyemem ama en azından 'tanrı' kelimesi yerine 'allah' kullanılmalıydı bence diyaloglarda.
